منگنه

mangane — Sun, 01 Nov 2009 18:41:18 GMT

ها می کنم به این شهر که بی تو یخ زده است

در را باز می کنم :

اتوبوس ها رفته اند

پیکان ها پرایدها

سمندهای تند رو

یک پلاک مانده و یک کوچه

پاییز پهن کرده خودش را روی سنگفرش و تنهایی دیوارهاش

برمی گردی

گوشواره هایت را در می آوری

می گذاری کنار نیم خورده ی آب

دندان هایم را در می آورم

می اندازم توی آب

حرف های نگفته ی این همه سال

حباب به حباب

می آید بالا

و می ترکد حرف به حرف

توی لیوان آب ............

نظرات دوستان

عاطفه صرفه جو :

شاعر کاملن حرفه ای شعر را مقروض تعلیق کرد. وقتی به سادگی از محیط و پیرامون کار می کشد و فضا را در اختیار حس قرار می دهد ، من مخاطب می فهمم که در انتها قرار است این شعر شعر تر شود و بار سنگسنی را بر دوش بکشد برای رسیدن به عمق معنا . این دومین شعری است که از شما می خوانم که لذتم را مدیون روانی ی زبان و صمیمی بودن شاعر با من مخاطب است.

نمی فهمم چرا برخی اوقات برای اینکه ثابت کنیم شاعریم پشتک وارو می زنیم در شعر؟؟؟ چه ایرادی دارد شاعر با خودش صادق باشد؟ چرا باید فرسنگ ها از "منیت" خود دور شویم تا بگوییم شعر گفتیم؟

این شعر از آن دست سروده هایی بود که به چند بار خواندن می ارزید و هر بار لذتش دو چندان می شد.

مرسی شاعر !

ابوالفضل حسنی :

متن تو مثل ادمیست که دارای تن و گردنی نحیف اما کله ی بزرگ است (البته در حد یک کار سانتی مانتال نمره ی خوبی می گیرد)پایانبندی و انتهای کار که به تعبیر من کله ی کار است فوق العاده و رشک بر انگیز است اما تن کار بر عکس در حد یک رفلکس عاشقانه و رمانتیک فرو مانده است به جز وردیه که پر انرژی و کنشمند است (که ای کاش که ای کاش تا اخر همینجور می رفت جلو...)
و از انجایی که تن کار نتوانسته محمل وزین و ورزیده ای برای پایان کار باشد لذا پایان نیز جز تاویل حسی و رمانتیک چیز دیگری نپذیرفته و این حباب ها را که می توانستند لایه مند و چنگ زننده عمل نمایند از درون خنثی و بی رمق کرده است ..
مهدی حسین زاده! تو می توانستی این کار را به گونه ای بنویسی که من ابوالفضل حسنی وقتی کار را می خوانم با تر کیدن هر حباب اشک من هم بترکد.....

پدرام یگانه :

بنظرم این شعر چهره تازه ایی نداشت

خودنویس :

این شعر بیشتر شبیه یک کلیپ رمانتیک است .در پارت اول تنها به ذکر حال و هوای درونی پرداخته و تاثیرش بر نگاه نقش اول که میتواند خود شاعر نباشد
ها می کنم به این شهر که بی تو یخ زده است
از همان ابتدای کار میفهمیم فضا فضای تنهایی و سرمازده گیست .
در را باز می کنم :
اتوبوس ها رفته اند
پیکان ها پرایدها
سمندهای تند رو
یک پلاک مانده و یک کوچه
شاید برای ایجاز بیشتر شاعر بهتر بود مینوشت
اتوبوسها رفته اند
یک پلاک مانده و یک کوچه
بودن و نبودن پیکانها وپراید ها چیزی از بار توصیفی شعر کم یا به ان نمیافزاید
پاییز پهن کرده خودش راروی سنگفرش و تنهایی دیوار ها...
میرسیم به پارت دوم که به قول ابوالفضل حسنی کله ی شعر است و من هم بر همین باورم .تعلیقی که در این قسمت با در هم امیختگی فضای حقیقت و خیال , زمان جاری و ماضی ایجاد میکند خواه نا خواه خواننده را با خود همراه میکند و همراه با حباب خاطرات در گلوی شعر میترکد . پایان بندی دارای ایده و انگیزه ای قوی ولی پرداختی عجول و کار جمع کن است . البته که خواننده از پایان بندی راضی خواهد بود ولی این میل او را رها نخواهد کرد که ایکاش مهدی حسین زاده با وسواس بیشتری به چینش فضا و کلمات میپرداخت .

علی جهانگیری :

شعرت را چند بار خواندم و هر بار چیزهای تازه تری برایم داشت

به غیر از آنکه با نظریات خانم صرفه جو کاملا موافقم خواستم نکته ای را اضافه کنم و آن اینکه در تصاویر حسی بسیار زیبا و قوی از عهده کار بر می آیی خصوصا ابتدا و انتهای بندها :
ها می کنم به این شهر که بی تو یخ زده است
. . . . .
پاییز پهن کرده خودش را روی سنگفرش و تنهایی دیوارهاش

. . . .
حرف های نگفته ی این همه سال

حباب به حباب

می آید بالا

شعری زیبا که مدیون زبانی خلاق و تعلیق گر است همراه با صمیمیت با استفاده از عناصر پیرامونی که مرا دور نمیکند از لحظه ی خودم.

آرش گرگانی :

گاهی عاشقانه ای آرام کاری می کند که هزار بار کمترش را هم هیچ متنی نمی کند...این بخش خواستنی ادبیات را گاهی با تردید و گاهی با تقدیر نگاه می کنیم و نمی خواهم که ترس از آن را فراموش کنم که دایره استعاریست که لبالب متن را متمایز از دایره متناهی خواسته ها می کند.... پی استعاره ای می گردم تا شباهتهایم را از یاد ببرم و به یاد آورم.

کیوان اصلاح پذیر :

شعر زیبایی است اما اول از نقص های آن بگویم . دو خط اضافه در این شعر وجود دارد که خواننده را از زیبایی های اثر منحرف میکند و به جای دیگری میبرد .
خط اول هامی کنم ... و خط خط هفتم پاییز ....
این دوخط می خواهد سرما و پاییز را به شعر بکشاند . کاری که اگر هم انجام شده باشد هیچ کمکی به شعر نمی کند . شعر بدون این دو خط شعری منسجم و کامل است . بند اول شعر فوق العاده است . در باز میشود و یک پلاک و یک کوچه باقی میماند . آن ها که رفته اند در این لحظه از شعر حضور ندارند اما بیان رفتن آن ها به حالت هجرانی شعر می افزاید . شعر با بند دوم درخشانتر میشود . بازگشت یار به تنها پلاک و کوچه ی باقیمانده شهر . بدون حرف و سانتیمانتالیسم شعر به شدت رمانتیک و هجرانی است . لیوان نیم خورده بعنوان محل حادثه و دندان مصنوعی و گوشواره ها بعنوان طرفین عشق بدون حضور عامل انسانی .
شعر درخشانی است

اسماعیل مهرانفر :

شعرو خوندم . من فکر می کنم منی که در شعر تو می چرخد و شهر را نیز به دور خود دچار یک نوع خودباختگی نیست بلکه دارد آن را از محیط پیرامون خویش می پذیرد و به نوعی این بیگانگی اکتسابی است و این خود برایم جالب بود . دست مریزاد
خوشم می آید

پرستو ارسطو :

اینجا شاعری با روحی زخمی نقب هایی به عمیق ترین ریشه های احساس انسانی زده هرچه بیشتر خواندم درد بیشتر و التذاذ من افزون تر شد.
این سروده در نوع خود از نوع ادبیاتی غنی و سر شار از تصاویر جاندار و اجرای کلامی نوستالژیک ولی نه از جنس دستمالی شده که نوع مواد خام و بسامد واژه ها اگر متهم به اغراق نشوم شاهکار اند.
در را باز می کنم :

اتوبوس ها رفته اند

هم در نو ع روایت احساس و هم تجسم فضا کم نظیر در بسطی که نه اطناب دارد ونه تکرار . زبانی به بلوغ رسیده که در غایت شاعرانگی و هنرمندیست , تفاوتی را ثبت کرده که روح مخاطب را هم بی تردید به همان گستردگی روح مجروح شاعر زخمی میکند در زمزمه ای مداقه گونه از دیدن تصاویر تکاندهنده در این اثر با شکوه

دست مریزاد خوشحالم که دعوت به خوانش چنین شعری شدم

سهیل نصرتی :

از شعرهای قبلیت یک دنیا فاصله داشت و شاید ایراد اصلیش همین بود..البته با اینگونه نگاه آشناترم اما حس می کنم از آنور بام افتادی!
خیلی رو شد..خیلی ساده..
فقط دنبال محتوی بود که آن را هم با کشف های ضعیف بدست نیاورد..

نصف شعر در کنار لیوان گذشت..

حمید تقی آبادی :

چه كار خوبي بود.يك جور بي پيله پيلگي عميق داشت...يك پلاك مانده و يك كوچه... به نظر من اين كار كه طرح مناسبي پشتت بوده مي توانست باز هم كوتاه تر شود.... مثلن پيكان ها و پرايدها و سمندهاي تندرو به نظر من مي شود حذف شود.در پايان بندي شعر هم اينطوري

دندان هایم را در می آورم

می اندازم توی آب

حرف های نگفته ی این همه سال

حباب به حباب

مي ريزد

توی لیوان آب ............

فقط تكرار كلمه آب كه در بند پاياني سه بار تكرار شده مي تواند تغيير اندكي بكند.

عه تا :

بار هنری وغنای شعری بند دوم خوب اما بند اول حرف شاعرانه ای برای گفتن ندارد
که البته قابلیت حذف یا اقلن تفکیک دو بند بطوریکه شعر دوم از متن اول جدا شود وجود دارد.
وجود سطر اول در بند اول تنها توجیه شعریت ان است که بهتر است ادامه ای در قد و قواره ی ان داشته باشد نه اینکه با انواع ماشین وارد بنگاه سر باز شود
بازگشت خیلی دیر طرف (زمان پیری) در ببند دوم محقق نیست !؟ شاعر باید یا پیش زمینه ی انرا بچیند یا با قید اگر شرط تردید بگذارد
با همه ی اینها برای بند دوم تبریک میگویم

مهر :

این "خود نویس" هم خیلی دختر تیز بینی ست و من با نظرش در باره ی این شعرت هم رای ترم انگار...مشکل من با نگاه کلیشه شده ای ست که این کار را سامانی کلامی داده مهدی جان!

مینو نصرت :

تامل روی شعر و رجوع به تقویم و دانستن این که ماه ، ماه آبان است به سادگی می شود همراه شعر سر خورد و غلتید و افتاد در جای خالی فقدان بزرگی که در غیابش به زعم شاعر شهر یخ بسته است و برای بیرون آمدن از انجماد لازم است از نفس کمک بگیرد . پس وارد شهری می شویم که خورشیدش غایب است و چهره اش شبیه شهر پمپی یادگار زمان آتشفشان است و یاد آور همان درام . در حین نگاه کردن به خیابان ها و ماشین ها ، ذهن مرور میکند و مکالمه ای درونی دارد انگار . اتوبوس ها رفته اند ، پیکان ها ، پراید ها و سمند ها . در این نگرش حسی پنهان است شبیه به نابودن شدن قدمت و عظمتی که با آوردن اتوبوس ها و متعاقبش قدیمی ترین سواری که پیکان بود و همینجور تا می رسد به اینکه تنها یک پلاک مانده است و کوچه ای . اشاره ای به کسانی که رفته اند و از آنها تنها یک پلاک گردن مانده است و نامشان حک شده بر سر در کوچه ای . معامله ای غمناک که شیوع دارد با نام ها و نشانه ها . بعد فصل فصل پائیز است و ابتدای تنهائی آدمی . شعر در بخش دیگر همان نگاه بیرونی را تعمیم میدهد به درون خویش و یک مقایسه ای با آن زمان و این زمان در ذهنش شکل میگیرد . در فاصله ی لیوان نیم خورده ی آب که می تواند بخش ناتمام دوستی و ادامه ی ناتمام مکالمه و حتی عشق و خیلی چیز های ناتمام دیگر باشد / یاد ها در این بخش در کنار لیوان ناتمام آب خود را پارک میکنند . یک نفر گوشواره هایش را در می آورد که هم میتواند معنای زنانه داشته باشد و هم سمعک و به نوعی حکایت خزان عمر . شاعر دندان هایش را می انداز در لیوان نیم خورده ی آب . و حسی که بیانگر غم غربت است در خانه ی خود و با حسرت به حرف هائی می اندیشد که در فاصله ی این فقدان نازده چسبیده اند به دندان ها و شبیه حباب هائی می ترکند . حباب هائی که از زاویه ی دنج گوشه ی چشمان شاعر قطره قطره فرو می چکد و روی گونه هایش می ترکد .
میتوان باور کرد که آدمی در کوتاه ترین زمان در سایه ی مهیب ترین فقدان ها قادر است پیر شود همچنان که در بهار عمر خود بیتوته میکند .

عاطفه صرفه جو :

ها می کنم به این شهر که بی تو یخ زده است / دستمان که از سوز و سرما یخ می زند "ها" می کنیم تا گرمش کنیم و شاعر در این شعر به شهری "ها" می کند که نبودن معشوق سردش کرده . جهانی برای شاعر سرد شده . در را باز می کنم : / دونقطه ای که چرایی ایجاد می کند پس حالا در سطر های بعد این چرایی باید باز شود . با آوردن جزییات وارد فضای ریزتر شعر می شویم. اینکه تردد و رفت و آمد ماشین ها از همه نوعش فضا را ملموس و باور پذیر می کند و مرا با خودش می برد در لابلای این شلوغی و ازدحام. اینکه اگر فقط " اتوبوس ها " می آمد چندان خوشایند نبود چرا که این" اتوبوس ها "آنقدردر شعر ها استغاده شده که تارو پودی برایش نمانده و نخ نما شده !!! اما نکته ی ظریف و بدیع در این شعر عبور تند و تند انواع خود رو هاست . حالا نگاه تیز شاعر این نکته را برایم یاد آور می سازد که چرا ماشین های وطنی ؟؟؟ سمند های تند رو / و چرا سمند های تند رو ؟؟؟ "سمند" تداعی گر نام اسبی هم می تواند باشد .این شهری بود که شاعر در سطر اول بی تفاوتی اطرافش را نسبت به آدمها نشان می دهد. عبور و گذر ! و این عمر است که تند و تند می رود. بر می گردی / حالا از خیابان به کوچه می رویم . از تردد ماشین ها عبور می کنیم و به کوچه و خانه می رسیم. پلاک برای ماشین ها. پلاک برای کوچه . پلاک برای خانه !! حالا روایت به فضایی بسته تر کشیده می شود. به خانه و سپس لیوان آبی نیم خورده و حر ف های این همه سال. در بند اول گذر فصل ها و سال ها و شاید ماه ها و روز ها با عبور انواع خود روها با سرعت و تا آنجا که حالا پاییز عمر می رسد و بر می گردد کسی که از تمام جوانی و زیبایی گوشواره هایی برایش مانده و برای راوی دندان های مصنوعی که باید بیرون بیاورد و داخل لیوان بگذارد. و چقدر بکر و بدیع بود گفتن حر ف های ناگفته از دهان حباب های آب ! وقتی که دندان برای دهان است و گفتن هم برای دهان . وقتی که آب برای لیوان است و حباب برای آب.

با زبان بی زبانی این همه تداعی برای من مخاطب و استفاده ی شاعر از عناصر غایب با مهارتی شگرف مرا به شگفتی وا می دارد.و دوم این که از شهر در سطر اول و رسیدن به حباب پوچ و تو خالی در انتها مرا به نگاهی دیگر می کشاند . نگاه از کل به جز شما زیبا بود شاعر.

گلاره چگینی :

اولین کاریست که از شما می خوانم به گمانم این کار باعث شود تا از این به بعد بیشتر بخوانمتان این کار جدای از تمام تعارفات خوب بود و تا حدی توانست من را راضی کند ازاین صفحه...هم در نوع روایت از زبان شاعر و هم در نوع تصاویر خیلی معمولی و در عین حال عمیق که در طول کار شرح داده شده است نه دچار تکرا می شود ونه دچار زیاده گویی و بسط بیش از حد / گرچه با بند دوم در این شعر بیشتر موافقم چون به نظرم شاعرانگی خود را حفظ می کند و بند اول از این نظر شاخص نیست اما ابتدا و انتهای بندها خیلی خوب هستند چه از نظر حسی که در من ایجاد کردند و چه از نظر تصویری که در ذهن برجای می گذارند/دیگر اینکه با پاییزی که در شعر وجود دارد ارتباطی نگرفتم به نظرم اگر نباشد هم این شعر کامل است منظورم سطر هفتم است!

حامد نیکبخت :

انگار سر فصل های چند شعر ( البته با یک مضمون) را کنار هم دیدم، از گیر های زبانی( نه روایی ) که بگذرم، موتیف و شعری را که جسته بودی دوست داشتم با اینکه نپرداخته بودی.

مهتاب

mangane — Tue, 08 Sep 2009 19:13:18 GMT

به مهتاب می گویم بفرما بتاب به اتاق

به صندلی می گویم بنشین کنار

به دیوار: کمی کنارتر برو می خواهم سیر سیر تماشا کنم

قاب عکس ها تمام رخ می ایستند و نگاه می کنند

هال و پذیرایی یکی می شود باهم

به هم می ریزم کمد را تخت را تو را که چسبیده ای به تنت

بیرون می کشم هرچه در تو بود هر چه که در تو جا خوش کرده است

بیرون برف می اید و ساعت همان 7 طولانی و قدیمی است

بیرون برف می اید و از آدم برفی هم کاری ساخته نیست

کلاغ ها به وقت می رسند بدون قار قار بدون شکایتی از سرما

روی برف چند تکه یادگاری تو :

شیشه ی ادکلن شال قرمز کفش های مشکی ا ت

رژ ها یی که لب هایت را خواستنی تر می کرد ...........

آلبوم ورق می خورد و باد پر های کلاغ ها را می تکاند از عکس

بلند می شوم کلاغ ها اما از گوشت تنم می خورند

آستین ها ..... لباس عروسی ات ....... جر می خورد

باد تکه ای را بر می دارد و می برد برای خودش

بلند می شوم انگشت هام می شکند و برف بر شکسته ی قاب عکس می بارد

بفرما بنشین مهتاب بلند بالا

دیوار افتاده دوباره بلند نمی شود

حالا دو فنجان چای یخ زدگی لب هات را باز می کند

و برفی که می بارد هیچ ماشین دربدری را به مهمانی مان نخواهد کشاند

لب هات :اتشی که برف را نمی تکاند از شاخه های لخت ....

لب هام : لخت یعنی عریانی ما یعنی لب های ما که با سیاهی کلاغ ها یکی شده است

و شنبه دیگر سهم قرار مان نیست که این همه سنگین و سرد زیر سپیدی برف خوابیده است

* * *

تقویم را ورق می زنم

استخوان دیگری می شکند و

می افتد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آرش گرگانی :

ولایت فرم بر ما امریست که تکیه بر روایت پاره پاره و ساخت های ناملزم به ارتباط خطی و انحراف عمدی از سیر روایی شاید یکی از راههای گریز از این استیلا باشد.درون مایه ها اما اگر به معنای متن منجر نشود لغزان و رقصان از برابرمان می گذرد و دریافت آتشین و شهود خمار گاهی یادمان می برد که اساس نوشتن در پاره هایی از متن خوابیده که سرانجام محتوم هر نوشته ای نیستند.مغلق اگر نوشتم درخواست بازخوانی و دوباره خوانی را در خود بیدار کردم و تا کنشی که متن را از خود و خود را از متن جدا می سازد محصول نشود زیستن متن امری عجولانه متکی به آرا زودگذر و خود خواهانه و مکارانه دیگرانی خواهد بود که گذر زمان چنان محوشان می کند تو گویی در اساس نبوده اند....احکام روایی شاعرانه لذت جدیدی در متنند و اما احکام ناشاعرانه اما روایی گاه خارج از خدمتگذاری به ساخت و در قلمرو پیشبرد تکوینی و نه ساختاری ردیفهای مغز را سامان می دهند و ردیفهای شعر را به تکرار می کشانند...گاهی نگران فعلهایت هستم و گاهی نگران خشونتی که روایت می شود و شعر می شود آیا می شود؟

عاطفه صرفه جو :

عجب شعری بود !!! چقدر موفق بود در انتقال حس ! فضا سازی ی قوی ای داشت که هنوز سر انگشتانم یخ زده ! در این تابسان اینگونه انتقال حس هم خود حکایتی دارد که فقط شاعران می دانند. شعر زیبایی خواندم تمامن ایماژمند . موفق و مانا.

عارف رمضانی :

سلام مهدي عزيز!
استفاده از زمان حال ،صحنه آرايي اي كه سطر به سطر كامل مي شود وتعليقي كه به واسطه ي آن هر گزاره وقوع اتفاق درگزاره ي بعد را محتمل مي كند،همگي دال بر اين امر دارند كه‌ روايتگري متن بسيار پر كشش است.اما اين سوال ذهنم را به شدت درگير كرده كه آيا اين متن و متن هايي از اين دست شعرِ روايي اند يا داستان ِ شاعرانه ؟هر چند هرگر نمي شود به طور خاص بين اين دو و به طور عام بين ژانرهاي ادبي و حتي هنري خط فصل ِ مشخصي تعيين كرد،اما مي توان با بررسي المانهايي از متن و مقايسه آن با روند ِ سنتِ هنري دوران (كه به زعم من شاخص مهمي در نقد هنري است) به نتايج معني داري دست يافت.بررسي كلي اين دست متن ها نياز به بررسي ومداقه بيشتر و نقدهاي سيستماتيك تري دارد كه به وقت و جاي خودش موكول مي كنم.اما دراين متن، چند جمله هايي كه با حروف «ربط» و «عطف» و قيود ،در يك سطر به دنبال هم آمده اند و نشان از توضيح حداكثري براي تبيين حداكثري روايت دارند ، بيشتر روايتگري داستاني را به ذهن متبادر مي كنند تا روايتگري شعري.نمونه هاي غليظ تر اين سطرها به اين قرارند:
قاب عکس ها تمام رخ می ایستند« و» نگاه می کنند
بیرون می کشم هرچه در تو بود هر چه که در تو جا خوش کرده است(جمله ي دوم حتي از نظر روايت داستاني هم زايد به نظر مي رسد!)
به هم می ریزم کمد را تخت را تو را «که» چسبیده ای به تنت
بلند می شوم کلاغ ها «اما» از گوشت تنم می خورند
و نمونه هاي ديگر.
با اين حال من اين متن رابه همان دلايلي كه در ابتداي سخنم گفتم خلاقانه و هنرمندانه مي دانم واذعان مي كنم كه از خواندن چندين باره اش لذت بردم.چه شعريتش بر داستان وارگي اش بچربد يا نه.
نويسا باشي!

فرید قدمی :

مرسی رفیق! واقعا که شعر درخشانی بود. امالابه لای این همه موتیف های شاعرانه (چای دیوار برف کلاغ مهتاب آلبوم...) که سعی دارند باری استعاری به دوش بکشند استعاره ی مدرن این شعر(که خود شعر است با تمام ابهامش) می میرد و از کار می افتد به واقع. من فکر می کنم که بین ذهن و تن شعر تو فاصله ی زیادی است رفیق!

جلیل قیصری :

روايت داستان گونه همان است كه بيشتر با متن از پيش فكر شده به تدوين آن مي پردازيم يعني از محتوا به زبان مي رسيم نه از زبان به محتوا ...اما در رواياتي كه تا حد شعر بالا كشيده شده اند و زبان هم در ان نقش دارد و در خدمت متن است بايد اسم كار را شعر بگذاريم اگرچه اين كار مي توانست موجز تر باشد و هم با مناسبات نحوي بهتر پرداخته شود ...به هر روي از اين كار به خاطر جوهره اش بيشتر از كار پيشين لذت بردم .بر قرار باشيد .

روژان مظفری :

بعد مدتها شعر خواندم...نمی گویم شعر خوب چرا که فکر می کنم خیلی وقت است که شعر نخوانده ام...در واقع شعر است به تمام معنی کلمه... این شعر با فرم روایت گری خاص خود و لحنی که به خود گرفته حس خوبی می دهد. شعر دارد با خودش و جهان اطراف بازی می کند. با خاطرات با اتفاق های خیابان و با اطراف. متنی که مخاطب را در جریان سیلان ذهن خود به تکاپو وامی دارد. متنی که بدون ارجاع به هیچ عینیت خارجی می تواند در خود معنی شود و تداعی های خاص خود را داشته باشد. اینجاست که ما با خود شعر مواجه می شویم و تمام تداعی ها و مفهوم را مرهون خود شعر هستیم نه حسی که توسط عناصر خارجی برای ما ایجاد می کند...یعنی همان استفاده از عواطف غیر متنی..

پرستو فریدونی :

سلام
شعر خوبی خواندم .به خصوص سطرهای آغازین و پایان که در حین توصیفات اواسط شعر -شعر را به حالتی فرا دراماتیک رسانده ..و پاساژهای زمانی با درایت و دقیق در شعر تجسم یافته اند..طوری که با اشاره ها و نمادهایی که از گذشته ای نه چندان دور ،حوصله ی خواننده را به تعویق نمی اندازد .
اما سطرهایی هست که هم می توانست کوتاهتر و مختصر تر بیان شود.هم برای ادبیت اثر -تصویر آن احساس-و خطری که گاهی به نثر می خوانند ......

فردین شهبازی :

سلام مهدی عزیز
در خواندن چندباره لذت بردم.
در ابتدا کار را ترجمه ایی حس کردم و نزدیک به آراستگی پرداخته شده در زبان.
اثر صرفا" مرور گذشته وپرداختن به خاطره نیست, روایتی با کارکردهای مختلف از اتفاقی که همزمان در حال و گذشته پیوند می خورد.
قسمت اول کار در فضایی مشخص در زمان حال روایت می شود که همزمان یادآور
گذشته است. ورودی کار در بر انگیختن حس و موسیقی به مخاطب را به چالش
می کشاند و پی گیرتر می کند بدون آنکه آینده اش قابل حدس و نتیجه گیری باشد.
بخش دوم رویکردی چند پهلویه دارد,ابتدا به آلبوم و عکس می پردازد که تردید عکس بودن بخش اول را هم ایجاد می کند, دوم به نظر راوی مدت هاست مرده و لاشه ایی از او به جا مانده که خوراک کلاغ هاست, همان کلاغ هایی که سرما هم مانع رسیدنشان نشد. و تو خطابی ایی که به پیری اش اشاره می کند.
در قسمت پایانی با همان سطر اول به نظر اتفاق خاصی دارد می افتد بلند می شود روی انگشتهایش و صدای انگشتهایش که عمیقا" حس برانگیز است.سطر پنجم در این بخش به نظر شکل درست آن به این شکل است:"با برفی که می بارد هیچ ماشین دربدری به مهمانی مان نخواهد کشاند" که شاید مقصود شاعر هم همین است.رویکرد تصاویر در ژرف ساخت اثر در سطر های پایانی به وضوح یافتنی است: لب های فرسوده تو خطابی که حالا برف را هم آب نمی کند ولب های راوی سیاه و مرده در شنبه ایی که به تاریخ پیوسته در روز واقعه, و انحدام راوی از آن روز تا به بعد.
بعد از سطرهای ورودی, راوی برای انتقال بیشتر حس نوستالژی در مخاطب, روایت را نفوذی تر تحلیل می کند و با آوردن سطرهایی تنها سعی در حفظ هارمونی اثر دارد مانند:"تو را که چسبیده ای به تنت" و "هر چه که در تو جا خوش کرده است"و"بیرون برف می اید و از آدم برفی هم کاری ساخته نیست".
در یکی دو مورد هم اشاره مستقیم و تاکیدی بر تصاویر را اضافه می بینم مانند "از عکس" در جمله ی"آلبوم ورق می خورد و باد پر های کلاغ ها را می تکاند از عکس"

با تشکر و پوزش:فردین

پاینده باشیدو به امید دیدار.

اسماعیل مهرانفر :

کارت را خواندم و فکر می کنم حضور بلا منازع عناصر همگون شعرت را در یک مسیر منظم و از پیش تعیین شده به هدف نزدیک می کند . این عناصر در برخورد با پیامدهای بصری راوی که در طول روایت از آبشخورهایش استفاده می کنیم نتوانسته اند نحوه ی برخوردم را با متن تعیین کنند و یا حد اقل اینکه نتوانسته اند در اجرا موفق تر از این عمل کنند .

میرزا جلیل ثانی :

من عارف را شاعر ومنتقد خوبی می دانم و نظراتش را قابل تامل می دانم...اما باوجود اینکه از المان های روایی استفاده شده،ما با یک ضدروایت مواجهیم...این شعر ما را به بیرون از زبان ارجاع می دهد ونمی دهد...شاید عارف اجازه بدهد نظرش را اینگونه بازتولیدکنم که شعر خواننده را تا آستانه ی روایت می برد وبعد نیم بسمل به زبان بازمی گرداند..هان؟به هر روی شعر محشری بود.ای کاش با حذف دو خط آخر میل وعادت به پایان بندی را(هرچندمدرن) سرکوب کنید...به نظرم این نوع پایان بندی ها که به تصنعی ترین شکل اصرار به اعلام پایان شعر دارند،بسیارکلیشه ای شده اند.خوشحالم که با یک شاعر خوب وشعرهایش آشنا شدم.به شما و عارف ودوستان دیگر درو وبدرود.

حامد رحمتی :

دوستان پیش تر حرف های خوبی در مورد شعرتان زده اند من نیز با قرائت این شعر همراه شدم و کشف های جالبی را در شعرتان دیدم که در نوع خود جالب بودند.

با مهر

مهرداد فلاح :

تازگی فرصت شد کتابت را بخوانم . آن سال ها شاعرتر بودی رفیق!
این شعرت هم بد نیست ، ولی من با نظر فرید هم رای ام ...

بیستون :

سلام..نجدی را از خود بتاران. اسکلت شعر محکم بود ندیدم که بشکند.چه نیازی ست صندلی بگذاری برای ماه. قبلن بیژن گذاشته. ماه مد می اورد دوست من! باعث می شود شعرت ورم کند عینها جوانی که به زور قرص و وزنه و پودر و دستگاه ورم کرده باشد. اندام هم اندام قدیم.

mangane — Tue, 25 Aug 2009 23:49:18 GMT

آسفالت که یکی شد دهانم کش آمد و خورد به باتوم ها

توی شیشه ها خرد شد ریز ریز کف خیابان و میدان با علامت تعجب روی سرش ستاره چرخید

پدر پف کرد به تلویزیون نخ به نخ چشم نازک کرد مادرو خواهرم رفت اتاق را پر از خنده کند

دهانم یکی شده بود سرویس تا بناگوشم قرمزی می ریخت

****

سوزن پیچید توی رگ

شقیقه سوخت می زد نبض تو ی زانوها ..........

خیابان لال شد

دندانهای بانک ریخت کف دستم

ساختمان موش شد خاموش کرد خودش را

***

بلند کردم تنم را خرده ها خرد شده ها که با من بود

خنده ها

چشم ها

سیگارها

پدر پف کرد به تلویزیون

خاموش شد خیابان

عه تا :

سلام
بخوبی پیداست که صحنه ای اما سمبلیک از خشونت گسترده بر خیابانهای تهران تصویر شده است والبته مواضع پدر و مادر و خواهر هرکدام با نمادی نسبتن قابل پیش بینی در برابر مشاهده ی این روال واقعی رخداده
انچه اما شعر نمی گوید پس و پیش رخداد و نتیجه است. بعبارت دیگر اگر قرار باشد شعر را به زبان نثر و به نقل از شاهد عینی بشنویم. گزارشی از ماوقع یک پلان از حوادث اخیر با رعایت امانت در روایت و انچه پدر ومادر و خواهر در واکنش به گزارش انجام می دهند به تبع دیدگاه و موضعی است که در قبال چنین رویدادی دارند.
این وسط تغییر در عناصر زبان و تعویض جای افعال برای نزدیک شدن به زبان اوانگارد بدون دلیلی که مخاطب را اقناع کند یا ویژگی شاعرانه تری به سروده دهد چندان قابل درک نیست
با احترام

پدرام یگانه معافی :

بجز پاسخ گویی به انگیزه هایی که در متن پیش می آیند شاهد نکته خاصی نبودم . من شاهد معیاری از پیش ساخته بودم یعنی ثبت تصاویری بریده بردیده از روزنامه ها که شاعر یک مدت سر کرده حالا رجوع به ان را پس میدهد . نمود جزییات . همین

مهرداد عارفانی :

آن چه به نظرمی رسد مکان اتفاق شعر دو مکانی است یعنی در خیابان که راوی در ان حظور فیزیکی دارد و به طور عینی در انتقال گزارشات اتفاق افتاده با زبانی دگرگون و کمی وهم آلود تلاش دارد تا آن را با مکان دوم یعنی خانه یا جایی که پدر پف می کند بر تلویزیون پیوندی حسی برقرار کند تکنیکاین شعر به لحاظ دو مکانی بودن قابل تامل است و در خور و ساخت ان نیز بسیار سالم به نظر می رسد جدای از این که با پایان بندی کار اصلن موافق نبودم و به گمانم با خنده ها چشم ها سیگارها شعر تمام شده بود و بند پایانی شدیدن اضافه به نظر می رسد و همینطور در این بند از شعر بلند کردم تنم را خرده ها خرد شده ها که با من بود که با من بود نیز اضافه می نماید
و اما ورودیه شعر " آسفالت که یکی شد دهانم کش آمد و خورد به باتومها " توجیه فیزیکی ندارد یعنی با بندی از شعر در بدو ورود مواجه هستیم که که با معنای پیش از خود در وجه اولیه زبان گفتار قطع دیداری شده است و تنها حضوری خنثی و غیر قابل درک در این متن دارد مگر آن که خواننده به سرعت از آن بگذرد و وارد دومین بند اثر شود یکی شدن اسفالت با کجا؟ با دهان؟ و آیا پس از آن خوردن به باتوم ها ؟یا پیش از آن؟ وجه زمانی این بند به شدت در هم ریخته است.

بند دوم اما چرا توی شیشه ها خرد شد ؟ در این بند جدای از اعم با ال سلیقه راوی و دخالت در متن نوعی آوانگاردیسم دهه ی شصت در آن مشاهده می شود میدان روی سرش ستاره چرخید که دخالت مولف در متن است نکته این که از این اتفاق دارد فیلمبرداری می شود و در تلویزیون نشان داده می شود و احتمالن پخش مستقیم هم هست و پدر در خانه نشسته و دارد نگاه می کند و پف می کند نکته این که راوی بدون این که خود بخواهد دیواری بین خود و نسل پیش از خود می کشد وسعی در انتقال این مفهوم دارد که تنها نیروی جوان است که در خیایان حظور دارد حال چرا توی شیشه ها خرد شد بماند و همینطور راوی چشم نازک کردن مادر و خندیدن خواهر را به گونه ای برجسته سازی کرده در متن که می توان دوباره آن را به شاخه هایی دیگر دیگنیز تقسیم نمود وجالب است خندیدن خواهر در این اثر که می تواند نماینده زنان جامعه باشد و می توانست هم چون برادرش در این اثر در خیایان باشد اما در خانه می خندد به صحنه و می رود در اتاق خودش در شرایطی که برادرش تا بناگوشش قرمزی می ریخت و می بینیم که به لحاظ معنایی و عاطفی نیز این متن دچار تناقضی شدید است و اما تا اینجا اتفاقی شاعرانه در اثر هنوز نیفتاده است چرا ؟ زیرا تا اینجا تنها با متنی مواجه بودیم که یکگزارش خبری از ماجرایی سیاسی و درگیری در خیایان بود.

در خیایان درگیری بود ومن را با باطوم زدند و من افتادم در خیاین و آن جا داشتند فیلمبرداری می کردند و از تلویزیون هم پخش می شد و شیشه ها هم شکسته شده بود و پدرم نشسته بود و داشت در منزل تلویزیون نگاه می کرد و گفت پف و مادرم چشمش را نازک کرد و خواهرم من را مسخره کرد و خندید وو رفت اتاق خودش
و از اینجا به بعد با تزریق عناصر کناری و متعلق به ساخت و یا بهتر بگویم نزدیک ترین اشاء مربوطه با بار حسی و عاطفی متن ننوشته شده سعی در بزک کردن خود و تلاش برای رسیدن به حد و حدودی شاعرانه دارد
سوزن پیچید توی رگ
شقیقه سوخت می زد نبض تو ی زانوها ..........
خیابان لال شد
دندانهای بانک ریخت کف دستم
ساختمان موش شد خاموش کرد خودش را
***
سوزن پیچید توی رگ بنابر این راوی را به بیمارستان بردند و اینجا غریبه گردانی و آشنا زدایی نه چندان موفقی شقیقه سوخت و<<<<<<

و اما در این قسمت دوباره دچار اشتباه ساختاری می شود مولف چرا که الان راوی در بیمارستان است خیابان لال شد درست این خوب است اما بند بعدی <<< دندان های بانک ریخت کف دستم نخست باید دید دندان های بانک کجای بانک است و آیا هر آشنا زدایی و ترکیبی را مختاریم در اثر استفاده کنیم بدون ارتباط حسی و دیداری و نکته اینکه در بیمارستان چگونه دندان های بانک در کف دست راوی می ریزد و اگر قرار بود بریزد باید در سطئر بالا یعنی زمانی که در خیایان بود می ریخت < و بند بعدی ساختمان موش شد و خاموش کرد خود را نیز نبودش هیچ ضربه ای به اثر نمی زد جدای از این که با قافیه ی ش هم چندان موافق نبودم
بلند کردم تنم را خرده ها خرد شده ها که با من بود این جا گویا راوی از بیمارستان مرخص می شود جدای از این که این بند شباهت غریبی به شعر زنده یاد تیرداد می برد
تکه های خرد شده بر قامتمان را تکاندیم یعنی درگیری و پس از آن بیمارستان و بعد هم آزادی و هیچ صحبتی هم از زندان نبود البته و تا این جای اثر که پایان آن است متاسفانه اتفاق شاعرانه ای در آن رخ نداده است
مهدی عزیز امیدوارم جسارت من را ببخشی و باور کن در حین نوشتن این سطور تنها درگیر مطلق با متن بودم و بارها و بارها آن را خواندم و این ماحصل آن خواندن کج و معوج من بود به یاد دوستی های قدیم در لندن روی مزار تیرداد نشستم الان و دارم روی این لب تاب می نویسم تیرداد هم سلام می رساند و از من خواسته روی مزارش سنگ بتراشم و اسمش را حک کنم و فقط همین مانده بود ...............................

آرش گرگانی :

سنگینی فرم و تلاشهای روایی دغدغه هاییست که نمی توان به راحتی از آنها جدا شد....شاعرانگی گزاره ها و دریافتهای شهودی و در ضمن کوشش برای شناختی دیگرگون از هستی خشن ژیرامون....وآن حسرت انتقام و آن زخمی که روی گرده هر یک ما هویداست اگر عریانمان کنند و خیابانهای خاموش تنها ناظران پوچی معاصر زمینند...جهانیست هر متن و اما با این همه ما جهانی نیستیم...این درد است؟؟؟به هر حال بانکها دندان هم داشته باشند هنوز هم عناصری ناشناخته در متنند...

حمید تقی آبادی :

مهدي حسين زاده عزيزم
چند وقتي هست سر نزده بودم به اينجا. غنيمت است چند دقيقه اي را با شعر تو كلنجار بروم. تا جايي كه من يادم هست تو با يك بيان عيني در اكثر شعرهايت سعي در تصوير كشيدن يك تصوير يا چند تصوير را داري كه در ضمن آن يك اتفاق اجتماعي يا واقعي را بازگو كني. به نظر من اين اشكالي ندارد ولي يك عيب بزرگ در اين دست كارها ديده مي شود كه آن هم استفاده ي بسيار محدود از فعل است.
توضيح مي دهم
به گمان من بازي زباني بازي با صورت زبان نيست بلكه بازي با بنيان هاي تشكيل و تشكل زبان است. اين كار هم ساده است هم سخت. ساده است به اين دليل كه اگر ما دغدغه زبان داشته باشيم به راحتي مي توانيم به جاي دو دوزه بازي،دست در ريشه هاي تشكيل جملات ببريم. نحو جمله را از روال طبيعي ان خارج كنيم.
مثال :
بچه ها دست ايشان را تا آرنج خورده بودند
و در سوت ناظم،حكمتي نبود
اين به نظر من دودوزه بازي با زبان است. نوعي سطحي گرفتن زبان.ساده گيري هاي معمولي كه در شعر ما زياد است. همچنين اين كار سخت است به دليل اينكه اگر حواسمان را به بازي كردن با زبان جمع نكنيم ممكن است از زبان‌بازي رو‌دست‌ بخوريم. مثل مثالي كه زدم و مثال هاي فراواني كه تو در ذهن داري.
پيشنهاد:
من فكر مي كنم يكي از بهترين ابزاري كه شاعر مي تواند با آن، دست به بازي هاي زباني بزند "فعل" است. يعني استفاده كردن متنوع از فعل. اما در كار مهدي حسين‌زاده ما اين تنوع را نمي بينيم. من به چه چيز گفتن اين شعر كاري ندارم. حساسيتم رو چه جور گفتنش است. فعل هاي اين شعر همه ماضي اند:
دهانم کش آمد و خورد
- توی شیشه ها خرد شد ریز ریز کف خیابان
- پدر پف کرد به تلویزیون
- سوزن پیچید توی رگ
- خیابان لال شد
- شقیقه سوخت می زد
- دندانهای بانک ریخت کف دستم
- ساختمان موش شد خاموش کرد
- بلند کردم تنم را
- پدر پف کرد به تلویزیون
-خاموش شد

ممكن است شما از اين كاربرد نحوي غرض خاصي داشته باشي يعني به عمد همه فعل ها را اينطور اورده باشي تا خشونت و سختي اتفاق مورد نظرت را بيان كني.ولي به گمان من اين موضوع خودش را نشان نمي دهد يعني نشان نمي دهد كه فعل‌هاي ماضي براي بيان خشك و عصبي يك واقعه تلخ استخدام شده‌اند بلكه ما در آن با برخي گزاره هاي شاعرانه شده رو به روييم كه اتوريته ي فعل ماضي رمق آن‌هارا گرفته..و اين همانجايي ست كه به گمان من در مرز حركت به سمت كيفي كردن زبان يا كمي كردن آن گام برمي داريم. وقتي زبان كيفي شد امكان اينكه به غير خودش تبديل بشود نيست.اما وقتي استفاده ما از زبان يك استفاده كمي باشد نوشته ما تبديل به غيرخودش هم مي شود. يعني شعر ما در چند خط تبديل به نثر هم مي شود. به خصوص اگر شعروجهي وصفي هم داشته باشد.
ولي براي مثال به اين شعر دكتر براهني دقت كنيد:

سگ عصبی پهلوهای‌اش مدام تَرَک برمی‌دارد، می‌لرزد، چرا بهار دیر کرده نمی‌آید؟
سگ عصبی خواب‌های مرا دیده، نفهمیده، شعرهای مرا گفته، باز، باز نفهمیده
سگ عصبی در افق برهنه شده، باز، باز شده
و بوسه‌های بلندی از لب‌های معشوقه‌های طاق و جفت من گرفته، می‌دانم، خائن!

بيان عيني گرا و سمبوليك اين شعر با كارهاي مهدي حسين زاده شبيه است.شعر وصفي است چون از فعل هاي وصفي استفاده كرده. از مضارع استمراري هم بهره برده. با اين وجود به اين كار ندارم. مسئله در تنوع استفاه از وجوه زبان است... در شعر مهدي حسين زاده ما با يكدستي روبه رو هستيم ولي در اين شعر براهني با فرار از يكدستي. همين سطر اول را ببينيد... سگ عصبی پهلوهای‌اش مدام تَرَک برمی‌دارد، می‌لرزد،.... اما ناگهان با يك جهت عاطفي، از حالت وصفي به حالتي انشائي پرتاپ مي شويم... نوسان در درك حسي زبان به وجود مي ايد.. در سطر آخر هم همين وضع وجو دارد.. در حالي كه دارد مي گويد: و بوسه‌های بلندی از لب‌های معشوقه‌های طاق و جفت من گرفته،...ناگاهن روال طبعي كلامش را قطع مي كند و مي نويسد: مي دانم. خائن... همان جهش عاطفي به شكلي ديگر بروز مي كند. حالت وصفي به حالت ندائي تبديل مي شود....
ولي اين كمبود عموما در شعرهاي مهدي حسين زاده ديده مي شود.
لحن يكدست.روايت خطي. فعل هاي يكجور و پناه بردن به قرينه سازي و توصيف،مواردي اند كه بايد در ان ها تجديد نظر شود.

جلیل قیصری :

با آقاي تقي آبادي موافقم و اضافه مي كنم كه تأكيد در عينيت شعر از جانبي و دغدغه ي سويه دادن به ان باعث مي شود كه گاه در پوسته ي زباني تخريب كنيم و طبيعت كلام را بطور مفرط خدشه دار و اين سبب مي شود عينيت كلام به كاريكاتور ان تبديل شود و شعر در زبان طبيعي خود ننشيند نمونه ي بارز بازي زباني بي تخريب در پوسته ي شعر را در كار حافظ مي بينيم چرا كه با نبيان ها و هسته ها و و نحو و زمان به كارش سويه مي دهد صد البته كه شعر شما فراز هاي خوبي دارد مثل بخشي از بند دوم و پايان بندي خوب ان اما تأكيد در عينيت در بخش هاي از شعر به توصيف و روايت خطي و ...انجاميده است و فربه كردن كلام در برخي موارد براي سويه دادن به آن .بر قرار باشيد

سهیل نصرتی :

درود
شعر در ابتدا از واگرایی نشات می گیرد ولی هرچه پیش می رود در فکر این بر می آید که جوابی برای نمادها و موضوعات درونش پیدا کند..مثلن نخ ب نخ که در انتهای شعر معلوم شد برای سیگاراست..
این نوع بیان خواسته ی شعریست که ساختارگرا بودن حرف اولش نیست ...و در این درهم بودن جملات با ستونی راه راستش را میرود..
تعداد زیاد فعل در جملات که باعث کوتاهی و روزنامه وار آن می شود به دل مخاطب نمی نشیند...
شعر با رو بودن مضمون ذهن خواننده را کاملن به چالش نمی کشاند و انتهای آن قابل رویت است هرچند که این نوع کار ها بی پایانی درشان وجود دارد...

فرید قدمی :

مرسی رفیق! اما شعر مدرن بازنمایی آنچه دیده یا خوانده ایم نیست. فراروی از واقعیت به سمت امر واقع the real است از نگاه من.

mangane — Wed, 29 Jul 2009 23:36:18 GMT

پشت تلفن

نفس نفس نفس ها .............

وقتی سلام می کنم و از دلتنگی ام می گویم

کسی همیشه پشت همه چیز

با سایه ها ی دیوار راه می رود توی خواب هام

توی برگه ها ........کشو ها............... لباس ها ...........

پشت درخت های پارک

روی نیمکتی که بارها لبهامان را به هم دادیم

سایه سایه های بی رنگ بی بو بی نشانی حتی ........

****

خط ..... امضا .......... با دستخط من و در غیاب من

رنگ دیگری می گیرد

دیگری که اصلآ نیست

که با هر پک سیگار سرفه هایش می پیچد توی تنم

از مسواک ........ از تیغ ریش تراشیم ............

لکه لکه های خون که از من نیست

کسی با من می رود به رختخواب بیدار می شود پشت میز

امضا می کند با انگشتهام برگه های سیاه و خاکستری

و حتمآ حالا که با تو حرف می زنم

نفسش را حبس کرده توی تمام تلفن ها

تا به صدای قلب من و تو با دقت گوش کند

فرید قدمی :

مرسی رفیق. اما یه فاصله ی بزرگ نوستالوژیک بین تو و متن وجود داره که من رو فقط وارد یه فضای فانتزی زودگذر می کنه و بعد تموم. چیزی که من وقتی یه اثر ادبی و می خونم می خوام ازش اینه که اونی رو که تا حالا تجربه نکردم و بکوبونه تو صورتم و بگه همینه که هست! نه یه حس نوستالوژیک. تو یه فانتزی تو این متن داره که خب همه ی ماها تو زندگیمون راجع به دوست دختر قدیمی یا زن قدیمی مون داریم یا شوهر و دوست پسر ایضا. اما مثلن یه نویسنده ی گنده مث رومن گاری می گه : همه ی زنا اون کارن! اینو خودم هم می دونستم.

عه تا :

سروده فاصله ی کمی با یک متن تنبل منثور دارد.بعبارتی به ازا طول و تفصیل فراوان موازی قدرت انتقال بار زیادی ندارد و از نظر زبان هم چیزی برای گفتن ندارد الا رگه ی کمرنگی از شعر در یکی دوجا

پدرام یگانه :

با نظر دوستان موافقم / اما فاصله گرفتن از ذهنیت کلاسیک زمان میبره . و عجول بودن بعضیا خیلی برام مضحکه که انتظار سزارین های شاعرانه دارن /

تو این مدت که نبودی .... و بعد از این بودن ..... که تاریخ شمسی ما بیش از اندازه پاشو باز کرده / شاعر بودنت بیشتر جذابه برام ...

تا خورشید سطرهات از کجا طلوع کنه / و درخشش چقدر باشه که نیاز باشه دستی سایه کنم . وا ز صبح لذت ببرم . با سطرهایی که یک روز تحمل از دست میدن یک شب راه می افتن . ولی یک بار در آغوش میگیرن./

میخوانمت رفیق ./

عارف رمضانی :

روزی در جمهوري دموکراتيک آلمان سابق يک کارگر آلماني کاري در سيبري پيدا مي کند.او که مي داند سانسورچي ها همه نامه ها را مي خوانند، به دوستان اش مي گويد «بياييد يک رمز تعيين کنيم؛ اگر نامه يي که از طرف من دريافت مي کنيد با مرکب آبي معمولي نوشته شده باشد، بدانيد هر چه نوشته ام درست است. اگر با مرکب قرمز نوشته شده باشد، سراپا دروغ است.» يک ماه بعد دوستان اش اولين نامه را دريافت مي کنند که در آن با مرکب آبي نوشته شده است:«اينجا همه چيز عالي است؛ مغازه ها پر، غذا فراوان، آپارتمان ها بزرگ و گرم و نرم، سينماها فيلم هاي غربي نمايش مي دهند و تا بخواهي دختران زيباي مشتاق دوستي.تنها چيزي که نمي توان پيدا کرد مرکب قرمز است.»
"به برهوت حقيقت خوش آمديد- اسلاوي ژيژک"

مهدي جان!
خوشحالم كه بعد مدت ها شعري از تو مي خوانم.مرا به متن هاي بسياري ارجاع داد.متن هايي كه با تمام فرديت خود اما دردي يگانه را بغض كرده اند.شعرت را دوست داشتم مهدي!
كوچولو را از طرف من ببوس!اميدوارم وقتي او درسي سالگي اين شعرت را مي خواند،تنها نوستالژي پدرش را در آن بيابد نه تجربه خودش را!همان گونه كه جوانان شرق آلمان،نوستالژي پدرانشان را در اين حكايت ژيژك مي يابند.
پرشعر باشي

سیتکا :

شعرتان با تم و فضای دردهایی پیوند خورده که شاید دردی همه آشنا باشد .

رامین حاجی کریمیان :

شخص سومی که دارد همه چیز را می پاید و هم هست و هم نیست یا بهتر اینکه هست و دیده نمی شود دارد همان نقش قدیمی اش را توی این متن هم بازی می کند ، موشکافی حتی در خصوصی ترین بخش زندگی من
با اینکه در شعریت این متن شکی نیست اما سوال من این است که چرا متن من را به لایه هایی فراتر از این پرتاب نمی کند و همان کارکرد قدیمی خودش را دارد ؟؟یا بهتر بگویم انتظار من را از بابت قدرت بیشتر اثر برآورده نمی کند(با توجه به شناخت من از مولف اثر )
چیزی که این اثر را از باقی آثار متمایز کند و به شکل جدیدی کاشفانه تر این مضمون را به سخره بگیرد و نقد کند

جلیل قیصری :

انچه كه در اين شعر نقش محوري دارد يا بايد داشته باشد آن شخص سوم است كه در توالي و انداموارگي شعر خوب تصوير شده است اما گمان مي رود از آنجايي كه پردازش به اين شخص در ادبيات ما قدري سابقه دارد فكر مي كنم اين شخص مي بايست حامل كنش و شگفتي بيشتري باشد و اين را بخوبي مي تواني تعديل كني كه در ساختمندي و معماري كار عيبي نيست.

منیژه رزاقی :

جناب حسین زاده عزیز...
من از تم این کار خوشم آمد.. شاید هم از چینش کلماتش... شاید هم از اینکه مهدی حسین زاده در تغییر به سر می برد... شاید هم و شاید هم...
هر چه بود این کار با همه ابهاماتش که به رخ خواننده می کشد خود را و هی میگوید من مبهم ام حرفی برای گفتن داشت که لابه لای این حس خودخواهانه از شعریت گم شده بود...
موفق باشید همیشه...

بهزاد خواجات :

عزیز من ! کارت با اجرا و فرمی به تر می توانست تاثیرگذارتر باشد . شعر بر یک خط روایی سیر می کند و اگر در آخر حتا اتفاقی می افتاد - زبانی یا معنایی - باز می شد بدان اشاره کرد.

اسماعیل مهرانفر :

شعر رو من یک بازنگری از یک گذشته و بر اساس یک داستان واقعی می بینم و این یعنی تو داری در عینیت غوطه می خوری و برای من که دوست دارم از زبان طور دیگری بشنوم اینگونه کارها را کمی دیر دوست دارم . شکست مرزهای روایتگری و فراروی از عنصری که در جامعه ی زبانی مان نمود پیدا کرده و نامش ساده نویسی است در شعرت به وفور یافت می شود اما به دقت بیش از اندازه و لذت های آنی ام منجر نمی شود چرا ؟

mangane — Sat, 28 Feb 2009 22:37:18 GMT

آینه جاده را دنبال می کند

روی خط های ممتد پنجره باز می شود

مزرعه به کلاغ ها تن داده و قار قار می زند به سیم آخر !

هوا را توی مشتم می گیرم

کناری از حادثه می گوید و شیشه ی اتوبوس رد انگشت هاش

خط ها از راننده سبقت می گیرد

پیکان پشت سر چراغ

پراید روبرو ترمز

چراغ های تونل صورت ها را روشن و خاموش می کند

* * *

چراغ گردان

شکسته ها را جمع می کند لهیده ها خرد شده ها

از آن سوی تونل بیرون می زنیم به پیچ خطر ناک دست می کشیم

آمبولانس می بردمان

می دویم ته دره درخت رودخانه ی در گریز

آمبولانس می بردمان

دور و دورتر

می بردمان

به شهر قدیمی

به کابوسی که از آن فرار کرده بودیم

درست چند ساعت پیش ..................

جلیل قیصری :

شعر چرخه ای است معلق بین واقعیت و کابوس ...با واقعیت های روزمره آغاز می شود ودر تلاقی با مفاهیم درون مبنایی از تونل و آمبولانس و بخصوص کابوس است که این تعلیق را در می یابیم تونل از نگاه روانشناختی از لوازم کابوس است آمبولانس که در بخش دوم شعر غیر معمول می رود انگار همان اتومبیلی است که راوی و دیگران را حمل می کند و بخصوص کابوس در پایانه ی شعر که به شعر حالت ارجاعی می دهد و خواننده با خود می گوید که این همه آیا در واقعیت اتفاق افتاد یا کابوس ؟واقعیتی که خود کابوس است ؟!یا واقعیتی که کابوس وار به واقعیت کابوس وار دیگر فرجام می یابد ؟!تا چرخه ی واقعیت -کابوس همچنان ادامه یابد .بر قرار باشید آقای حسین زاده .

کورش همه خانی :

با همراهی کردن دوست ارجمندم شاعر گرامی آقای قیصری موافقم که نفدی تحلیلی روی شعر داشت .من فقط این نکته را به نظرم می بینم که دست می کشیم را قبل خطرناک حذف کنی و دیگر شعر در وقوع یک حادثه شاعر را تکان زده است .همچنان در جذابیت آن ، مرا ! با فروتنی

فردین شهبازی :

مسلط شدی به چگونه نوشتن و زبان کار گویای این واقعیت است.
اثر به اصطلاح کنترل شده است یعنی با احتیاط قوانین حرکت می کند بازتر بگویم: تمامی عناصرروساخت متن رعایت شده است که این به صورت تجربی برایتان تثبیت شده و از شروع کار سعی بر این دارید که سوتی ندهید. در اجرا هم اینگونه است به طوری که رانندگی،تصادف،آمبولانس و دیگر تصاویر کنشمند و اثرگذار می شوند.
در این کار آنچه به نظرم جالب است حرکت عینیت در زبان، همراه شد با خط روایت که این ژرف ساخت اثر را ملموس و منسجم تر کرده است.
4 سطر نخست تا’ویل پذیر است به طوری که به فضاهای مختلف قابل دسترس است تا اینکه در سطرهای بعد تصادف اتفاق می افتد بین ماشینهایی که در متن است.
در بند دوم خط روایت به آمبولانس وصل می شود و حرکت باید سریعتر اتفاق بیافتد که می افتد و تمام تصاویر در حرکتی سریع رد می شوند.
این هارمونی به نظر در سطرهای پایانی گم می شود از تکرار"آمبولانس می بردمان"تا اشاره کردن به کابوس که انگار اتفاقی در خواب بیافتد و راوی در انتها به آن اشاره کند،به هر حال حرکت آمبولانس تداعی کابوس راوی است شهری که از آن در فرار بود و در نهایت با جمله ای نا تمام مخاطب را در این کابوس نگاه می دارد و این بازگشت هم خود به نوعی کابوس است و یا در تفکر دورتر من،تداعی مرگ و مرگستان.

علی ساروی :

جناب حسین زاده ی عزیر من فکر می کنم این کار شما به نثر نز دیک شده اشاره ی بیش از اندازه به موقعیت ئمثل اوردن وازه ی پرای پیکان در همان سطر ها یک نوع اطناب ازار دهنده است استفاده از موقعیت های داستانی لطمه به کار وارد کرده تا در اخر ما با یک نتیجه گیری روبرو شویم امبولانس می بردمان به کابوسی که از ان فرار می کردیم.سوال من این است این ها ایا تولید دلهره در متن می کنند.ایا متن باید ما را با دلهره همراهئ کند یا نه تردید در متن ایا ربطی به دلهره دارد که من می گویم نه.زیرا در متن ما با کنش روبرو هستیم نه با دلهره هایی که تولید تردید نمی کنند.2. متن تا چقدر به سکوت نزدیک است.

اسماعیل مهرانفر :

بعد از چند بار که شعرت را مرور کرده ام باید بگویم که به نظر نمی رسد دستت در این شعر باز بوده باشد . یکی از دوستان گفته که با احتیاط نوشته ای و من حرفش را تایید می کنم چرا که احساس می کنم شعر کمی در قواعد بازی اش دارد دست و پا می زند و دلش نمی خواهد به نوعی افسار گسیختگی لازمه ی کار دست پیدا کند . کما اینکه جناب قیصری عزیز نیز به دوری بودن کار اشاره کرده اند که آن هم صحه ای است که به گفتارم می کشانمش و در تایید حرفم به کار می گیرم . من اینگوینه دیدم بد بود یا باد درختان بگویند .

عارف رمضانی :

شعر رفتني به اختيار و بازگشتي لاجرم را به صورت دو سكانس آشناي سينمايي بازتعريف مي كند.سكانس اول را در فيلم هاي جاده اي بسيار ديده ايم.ميزانسن و پلان هاي مختص اين فيلم ها توي اين كار،جز بجز و دقيق ارائه شده است. وقتي داشتم اين شعر را مي خواندم حس كردم يكي دارد پلان به پلان ِ يكي از اين فيلم ها را برايم تعريف مي كند.سكانس اول؛كارگردان دوربين را روي پنجره ي اتوبوس كاشته و از توي آينه برداشتي از جاده و حركت در جهت عكس خط هاي ممتد را ارائه مي دهد.بعد لانگ شاتي از مزرعه ها و زمين هاي اطراف ،بعدكلوز آپي از كاراكتر اصلي در حالي كه دستش را از پنجره بيرون برده و توي باد گرفته وبعد كادري كه روي كاراكتر اصلي و بغل دستي اش بسته مي شود.همين طور پلان به پلان مي شود جلو رفت تا برسيم به صحنه تصادف.اينجا هم به شكلي كاملن سينمايي،سكانس هاي تصادف را روايت مي كند و من از تفصيل آن صرف نظر مي كنم.پيشنهاد مي كنم اگر دمِ دست اين فيلم ها را داريدحتمن به مقايسه تصاوير شعر با اين سكانس ها بپردازيد تا به ميزان شباهت شان پي ببريد. سوالي كه از مهدي حسين زاده دارم اين است :مهدي جان!نزد تو وجوه افتراق تصويرسازي سينمايي و تصوير سازي شعري چيستند؟ آيا عينيت شعري همان عينيت سينمايي است؟آيا روايت شعري همان روايت سينمايي است؟آيا اين شانيت را براي شعر قائل هستي كه به كشف چيزي بپردازد كه تنها از عهده ي شعر بربيايد و لاغير؟
من معتقدم ميزان اخلاقي بودن هر ژانري و هر فرمي،در جامع و مانع بودن آن است.همانگونه كه هرمان بروخ در مورد رمان مي گويد: يگانه هدف وجودي رمان كشف آن چيزي است كه تنها رمان بتواند كشفش كنند.آيا اين اخلاقي است كه شان شعر را آن قدر تقليل دهيم كه به باز تعريف چيزي بپردازد كه سينما به مراتب بهتر توانسته تعريفش كند؟من ناچارم بگويم اين شعر پا را از نگاه افلاطوني به هنر نيز فراتر نهاده،نه تقليدي دو مرتبه اي ،كه تقليدي سه مرتبه اي از ايده را ارائه مي دهد.
پايدار باشي

ابوالفضل حسنی :

دقیقن حرف عارف هوشمندانه است!
مهدی حسین زاده این کار را نه با جان شاعرانه بلکه با ذهن سینمایی نوشته است!

بهزاد خواجات :

ما در شعر با تخطي از زمان خطي به نوعي دنياداري خصوصي راه انداخته ايم . زمان در ماست و وقتي كه "بايد بايد بايد / مردي در زير چرخ هاي زمان له شود " اين را به تصميم خود مي كشانيم . در اين شعر شاعر يك تك پا جلوتر ازخود مي رود كه تصادف كند , بميرد و بازگردد. اعتراضي هست ؟

آرش نعمتی :

می خواستم چیزی درباره نوع نگاهی که بعضی از اساتید با عنوان دید سینمایی بیان کردند بنویسم .شعر امروز جزئ لاینفکی از هنر های دیگر است .به نوعی در برگیرنده سایر هنر ها .من معتقدم که این شعر و دیگر آثار مهدی حسین زاده با توجه به نوع خاص روایتگری اش باید و باید نگاهی عمیق به مولفه های سینمایی داشته باشد .نگاهی درون گرایانه به مولفه هایی مثل تصویر گرایی های ساکن -متمرکز و بعضی اوقات پویا .اینکه شاعر متنی را به دلخواه کسی و به قولی با جان شاعرانه بنویسد یا نه بر می گردد به نوع درکش از مقوله ی شعر .چرا که اصلا قرار نیست ما همانطور که دیگران می نگرند وادار به نگریستن شویم .این پنجره اگر چه باز اما فرصتی است برای دیگر گونه دیدن .اما شعر .روایت از آنجا شروع می شود که درون واقعیت به سمت خیالی شاعرانه می پرد .حرکت می کند و می رسد به من روایتگر .اینجاست که مخاطب دچار نوعی تعلیق شخصیتی میان من شاعر و کاراکتر های متن می شود .قرار است حادثه ای رخ بدهد و می دهد .همین جا میان من شاعر و من روایتگر و میان ما که می خوانیمش .
بند دوم به نظر من رو نمایی عینی از همان تخیل واقع گرای درونی ست .حالا دیگر این من راوی نیست که می دود .من شاعر هم ونیز ما که همه حول محوریت فرمی چند ضلعی مثل همان کابوسی که در انتها اتفاق افتاده به نوعی در نوعی سرگردانی آرام و پارادوکس گونه از درک حادثه معلق می شوند .

مینو نصرت :

روای این شعر یا تصویر یا همان که عارف عزیز نوشته ، مهدی حسین زاده است . دارد از یک کابوس می گریزد مثل خیل عظیم آدمها که مدام در حال گریختن هستند و گریز گاهی نیست ..در خواب وقتی دچار کابوس می شویم قطعا در یک نقطه ی درد آور و خیلی ساده اگر بگویم مرگ بار ، ناگهان با تن و روحی عرق کرده و قلبی بی قرار از کار ایستادن می پریم و چند ثانیه ای طول می کشد تا آرام کنیم خود را و درک کنیم که آنچه بود واقعیت نداشت و یک کابوس بود و دوباره با لبخندی ناشی از خشنودی بغلتیم به پهلوئی و ....در این تصویر سازی هم تصادف همان نقطه ی پریدن از خواب است و بازگشت به زندگی و با همان لبخند که : خدا را شکر من زنده ام / راه برگشت همان ناگریزی و ناگزیری کابوس همیشه است که داریم تویش دست و پا می زنیم و تنها راه کارمان فرار است از تصادفی به تصادفی دیگر و از کابوسی به کابوس دیگر ...
به گمان من شعر به این ها نمی پردازد و قرار نیست آنچه را که می بیند با جابجائی کلمات و پس و پیش کردن تصاویر برجسته کند و هیچ .. به نظر من شعر چیز دیگری است که من وقتی درکش میکنم که چنگک واقعه ای در بیرون بتواند تصویر بدیع و تازه ای که یقینا در اعماق وجود هر کس ته نشین شده است را بیرون بکشد ، تکه های مفقود شده ای از شاعر را ... قطعا هیچکس این تصاویر را ندیده است و زلالی و منحصر بودنش در کلمه ، در تصویر ، در زشتی ، زیبائی و همه ی این در ها می تواند شعر باشد ... نگاهی از درون ذهنی باز به جهانی که تلخ است و بازسازی خلاقانه ی جهانی که دوست داریم ...

حامد رمضانی :

روایت شعر مرا با خود همراه می کند، اما...
به نظرم در این شعربار استعاری شعر متناسب با بار تصویری / عینی آن پرداخته نشده و این مسئله شعر را از ایجاد شبکه تداعی، عقیم ساخته است.
عبارت ((شهر قدیمی)) نیز باوجود خاصیت نمادینش کلیت شعر را درگیر نکرده است.

آرش گرگانی :

صناعت وانمایی عینی مجازی که پیکره متن را در بر می گیرد و بی تو صیفی آن را تنها روایت کردن تام و تمام تبدیل نو اندیشی معاصر مونو ریلهاست و اگر ننویسم که سقفهای جهان متن هنوز چکه هم می کنند لابد ندیده ام عناصر این متن را به تمامی...حضوری کمرنگ از راوی مثلا شاعر سالها و حضوری پررنگ از شاعر این عصر که مفتون عناصر پیرامونش به نوشتن پناه می برد گاهی که این ماشین بازیها لختی درنگ می کنند تا تو پاکت سیگار سپیدت را بیرون بکشی و چند خط بنویسی و بعد...ولابد باید خواننده هم زمانمان وقت این متن را داشته باشد و دارد و می نویسد و می خواند که مثلا چه باحال! طوری نیست ....اگر لذتی جز نوشتن برای این مولف هست بگذار که بگویند چه باحال.چه فرقی می کند وقتی این لذتیست که در ان سهیمش کرده ای و سفره ایست که پایش نشسته...گیرم او به دم دست سفره بیشتر فکر نکند....تو کارت را کرده ای...

مهران سیدی :

كابوس نبود به نظرم...روايت يك مرگ جاري بود
خيلي تاثير خوبي داشت
مرسي

جلیل قیصری:

حرف های آقای عارف رمضانی قابل تأمل است و همانی است که در گپ و گفت دعوت تنکابن عرض کردم در مورد تصویر در سینما و شعر و چگونگی تفاوت این دو تصویر اما من این شعر را یک روایت خطی منفعل نمی بینم چرا که سویه هاو استعاره گونگی ان با توجه به واژه ی -کابوس- در پایانه ان و حالت ارجاعی و استعاری که این واژه به شعر می بخشد کار را به چرخه ی حیات و هم ساختاردایره ای و چرخه ی روایت می برد ...در خصوص اعتراض که گفته شد گمان نمی کنم کار شعر نوعی اعتراض معمول باشد چه در بُعد اجتماعی و چه هستی شنا سانه ی آن که در آن صورت به شعار سیاسی مبدل می شود چرا که کار شعر بیشتر نشان دادن است نه اعتراض معمول که نشان دادن چرخه ی انفعال در بُعد اجتمای و حتی هستی شنا سانه آن خود نوعی اعتراض است به کسانی که در این چرخه گرفتارند این را نگفتم تا بگویم شعر عینیت و تصاویر سینمایی ندارد و کاملن خود بسنده و جامع و مانع است و روایت را تمام و کمال تا حد شعری اش بالا کشیده است هدفم اشاره به موارد دیگری بودکه گفته آمد .

آفاق شوهانی :

آفرین بر شما آقای حسین زاده!
شعر بسیار موفقی سروده ای.گزاره های شعر همه در یک جهت برداری جای گرفته اند و مفاهیم در تکمیل هم گام برمی دارند.چنین شعرهایی خیلی برای التذاذ هنری مخاطب مهم است.موفق باشی و همچنان شاعر.

روژان :

سلام مهدی جان !
آندره تارکوفسکی می گوید:" اگر می توانستم شعر بگویم هرگز فیلم نمی ساختم"...در اینکه نوع روایت های مهدی حسین زاده عمیق تر شده و از حالت خطی بیرون آمده هیچ شکی نیست...در اینکه عناصر روانشناختی در کار همان قدر مهم شده که عناصر زبانی باز هم شکی نیست و شعر در واقع هنری است که مستقیما با روان آدمی سر و کار دارد...من این کار مهدی را موفق تر از سایر کارهایش یافتم...چرا که تکلیف خود را با روایت مشخص کرده است...یک روایت رفت و برگشتی و سیلان ذهنی از یک واقعه که به هیچ وجه یک پلان سینمایی و یک کار خوب و شاید عالی جلوه های بصری در سینما نمی تواند آن را نشان دهد...نهایتش می شود فیلم :"کِرَش یا همان تصادف" ولی سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا تصویر سینمایی می تواند این گزاره را به تصویر بکشد:"به پیچ خطرناک دست می کشیم" یا " می بردمان به شهر قدیمی/به کابوسی که از آن فرار کرده بودیم" حتی اگر بشود این صحنه را ساخت حتما برای آفریدن حس این گزاره ها ، باید یک مونولوگ روی این صحنه با همین گزاره ها گذاشت...یعنی روایت کار جور تصویر را بکشد...در حالی که خصوصیت شعر و برتری اش نسبت به سایر هنرها این است که می تواند صحنه سازی کند...روایت گری کند و حتی موسیقی ایجاد کند...همین موسیقی که در این کار دیده می شود...در بخش هایی از کار این لحن آشفته دقیقا نوعی موسیقی اضطراب آور را در ذهن تداعی می کند که با کابوس ها و حادثه اتفاق افتاده جور در می آید و نقطه عطف کار به نظر من این گزاره است"می بردمان به شهر قدیمی/ به کابوسی که از آن فرار کرده بودیم/درست چند ساعت پیش" اشاره به اوج بیچارگی فردی است که حال دچار کابوس است یا نه واقعا مرده و جنازه اش را به شهری برمی گردانند که کابوسی است که از آن فرار کرده است...شاید به نوعی اشاره به همان نابخشودگی انسان و عدم رهایی انسان دارد...و اینکه هیچ رهایی برای انسان متصور نمی توان بود، حتی بعد مرگ...
در هر حال من این کار مهدی حسین زاده را بیشتر از سایر کارهایش پسندیدم.
همیشه شاعر....همیشه بهاری...

mangane — Sat, 08 Nov 2008 18:19:18 GMT

از نماز خانه در رفتیم

راهروهای اداره دویدند

پله ها دورمان زدند

سرها پایین توی کوچه می ترکیم توی اتوبوس

سر بالا آوردیم یک ماه بعد

سر بالا آوردیم دو ماه بعد

سر بالا می آوریم چشم های رییس توی چشمم

مثل چشم های روی قنوت روی هر گردش تسبیح

لب می گزد ٬ دندانهای سفید می ریزد بیرون

می ریزد روی نا مه ها

می ریزد روی قدمهامان

می ریزد روی تلفن

پشت خط کسی از جمعه می گوید

کسی از دور کسی از نزدیک

راهروها بر می گردند

نگاهمان می کنند

تکه های قهوه ایی می آید کف دست

می چسبد به پیشانی

قفل می کنیم روی لبخند

سردمان می کنند پنجره هایی که به خیابان پهلو زده اند

نظرات

نسترن :

فضای شعر تان جاهایی به سور رال نزدیک میشد .کلا فضاسازی محکمی داشت ودر انتقال حس موفق بود دوست دارم باز هم بخوانمش چند باره...

ابوالفضل پاشا :

ممنونم از دعوت شما.شاید این اولین باری ست که با نام شما آشنا می شوم و البته همین اولین بار برایم زیبا و به یاد ماندنی ست چون که با شعر خوبی مواجه شدم اما اگر کمی ویرایش می شد بهتر بود که البته در شکل فعلی هم نشان از استعداد خوب شما دارد.برایت آرزوی توفیق بیشتر دارم. به امید دیدار.

مهتاب کرانشه :

سلام
ممنون از لطف شما
شعر خوبی است .شعر "غلط "شما را هم خواندم.مضمون در شعرهای شما حرف اول را می زند.
موفق باشید!

بهزاد خواجات :

عزیز من از قدم رنجه ات سپاس ! اما بگذار کلمات شعرت با هم مهربان تر شوند و نیز تو با جهان پیرامونت سرشاخ تر . بمانی و بپویی

آرش گرگانی :

می دانی که مهدی جان !ذهنم آنقدر درگیر روایت کردنست که فقط روایت کارت را دیدم...البته این سوال را پنهان می گذارم که روایت در شعر چگونه کنش شاعرانه پدید می آورد اما اینها سوالات یک مقاله نویس است نه یک خواننده ای مثل من.ترجیح می دهم که بنویسم می انگیزدم که پنجره هایی که به خیابان پهلو زده اند را چند بار بخوانم...اما در مورد روایت کردن مثلا درچشمهای روی تسبیح که روایت لحظه و رییس است کمی شگفت زده می شوم.بیشتر کنجکاو تا دنبال آن آن شاعرانه بگردم....گویی چیزی اراده ای در متن برای کاستن از بار نیمه تصنعی شاعرانه پیرامونش است و این اراده است که به توصیف می پردازد اما نه نشانه گذاری و نشانه سازی.چیزی که این چشمها عادت ندارند به آن.از طرفی دایره محدود عناصر هم می آزاردم.چرا در رییس تسبیح و نامه ها و تلفن (شبیه تصویر رییس مسلا در محضر خانه ها)هست و عناصر نویی کشف نمی شوند؟می پرسم از خودم و باز می گویم که این هم احتمالا معطوف به اراده فرو کاستن در متن است.باز حرف دارم اما دستهایم خسته اند.می نویسم باز هم.

نیلوفر مرداب :

سلام اقای حسین زاده من از شما دو کار خواندم کار دوم به نسبت کار اول و بع از طولانی شدن به روز شدنتان بسیار عالی جلوه داد روایت زیبایی بود که جای تامل برای مخاطب داشت با نقد هایی که از شما شنیدم میتوانید بهتر از این باشید
پنجره هایی که به خیابان پهلو زده اند پایان بندی جالبی بود...

جلیل قیصری :

سلام...

به نظر می رسد مهدی حسین زاده می رود به سبک خاص خود دست یازد و این امر مهمی است چرا که گاه شاعری پس از سال ها تلاش به سبک و زبان خاص خود نمی رسد روش شاعر را اگر در بر رسی یک سبک دوره ای به نظاره بنشینیم تا حدی با روش بعضی از شاعران -بخصوص - تنکابنی پهلو می زند که این یک امر طبیعی است ...ایجاز و عینیت از شاخصه های بارز این شعرند کلمات با هم موأنست خوبی دارند بسامد کم حرف اضافه و ربط باعث موجز شدن شعر و زنده تر شدن ایما ژ ها شده است

-سرها پایین توی کوچه می ترکیم توی اتوبوس -سرها بالا می اوریم چشم رئیس توی چشم و...-در مورد شاعرانگی کار با اقای آرش گرگانی موافقم (اگر چه کار شعر معاصر تنها التذاذ و فراغت بخشیدن نیست و...) که این شعر می توانست شاعرانگی بیشتری داشته باشد اما در مورد -رئیس-گمان می کنم رئیس نوعی خوب تصویر شده است دیگر این که این شعر با عناصر بکار گرفته شده اش خود بسندگی خوبی دارد ضمن این که مثل شعر پیشین آقای حسین زاده یک سفارش اجتماعی است .

حامد رحمتی :

شعرهایتان از حرکت خوبی برخوردارند ولی گاهی در عبارت های کوتاه نیز دچار مکررات می شوید من معتقدم شعر را باید در کلیت بررسی نمود ...چیزی که شما از ان دور می شوید و گاه فضایی که در مواجه با واقعیت از بسامدهای تصویری برخوردار است کمی تصنعی به نظر می رسند اما چیزی که حائز اهمیت است ذهن پویای شماست و نوجویی معنایی در شعرتان قابل تقدیر است.

مینو نصرت :

در رفتن از نماز ، باطل کردن حکمی از پیش تعیین شده . در رفتن از چشمان رئیس ، باطل کردن حکمی از پیش تعیین شده و ..........ولی اوئی که در می رود راهروها و راوی و هر چه و که .. بر می گردد و قفل می زند بر لبخند و گرمای معطر هستی و می چسبد به پیشانی و راوی را در می غلتاند به سلولی از زمهریر همیشه ... حکم و رئیس مثل دوقلویی به هم چسبیده یک لحظه از هم جدا نمی شوند و اگر قرار به فرار باشد باید از این سیاره گریخت ..چون باطل کردنی نیست و رئیس خود را در معرض دید نمی گذارد و همیشه پشت پرده است ...
من هنوز خیلی نتوانستم با این گونه کار ها ارتباط برقرار کنم و لازم است بیشتر از چند بار بخوانم و احتمال اینکه باز نتوانم به لایه های درونی کار برسم زیاد است ولی شناخت آقای حسین زاده و دیدگاه اش قطعا ارزش اش را دارد . ولی نمی دانم چرا وقتی به سطر های جمعه رسیدم ، بی اختیار شروع به شمردن سطر های بالا و پائین کردم ...احساسم دوست داشت شش سطر در بالا بشمارد و شش سطر در پائین که بود ..
سلام

آرش گرگانی :

خوانده ام دوباره و این تشخص را این بار بیشتر دیدم که راهروهای اداره و پله ها دارند....همانطور که پنجره دارد...تشخص اشیا و بی هویتی آدمها...یک جور تاویلست لابد این هم...

آفاق شوهانی :

ممنونم از قریحه ی خوب و به یاد ماندنی تان.
خواندم و بسیار لذت بردم.کاری یکدست و خواندنی بود.باز هم منتظرم البته.

رضا افشاری :

فکر میکنم اولین بار ه اینجا میام و همیشه این نوع " بارها " ماندگار ترین " بارهای " ذهنی هستند
خوب ماهوی این متن بستر تعریض شده ای از یک اجبار معیشتیه متبادر از موضوعیت نماز
ماهوی کلامت , من رو یاد حرف نیچه انداخت که می گه :
"اجبار از اخلاقیات ایجاد می شود که اخلاق نیز خود اجباری دیرپاست , برای پرهیز از اکراه و بی علاقگی که رفته رفته به سنت مبدل می شود و سنت به اطاعت , اطاعت چیزی شبیه غریزه می شود آن گاه مثل هر چیزی که طبیعی است و به آن خو کرده ایم در ارتباطی تنگاتنگ با لذت و علاقه پیوند می خورد و سپس فضیلت نام می گیرد "
ماهوی شعر کنش با چنین فضیلت هایه که به انزجاری غرق سکوت مبدل شده . هنوز این منولوگ ها به دیالوگ مبدل نشده هنوز عصبی بودن به عصیان نرسیده و انزجار به اعتراضی با وجهی بیرونی .
هنوز رئیس رئیسه و کارمند مطیع و فرمانبر
کلام با معکوس نمایی گزاره ها ایجاد شده و در خروجی با سیر معکوس یکی از همون گزاره های معکوس ( راهرو ها بر می گردند ) به وضعیت قبل در آمده تا در ذهن سیر تسلسلی از یکنواختی ها و دلزدگی های انسان عرف و عادت زده ی امروز رو متبادر کنه . انگار که حضور انسان به عنوان حضوری فاعل از تمام عرصه ها حذف شده و مبدل به مفعولی نسبت به تمام اشیاء و اذهان قرار گرفته
راهرو ها دویدند
پله ها دورمان زدند
تکه های قهوه ایی می آید کف دست
می چسبد به پیشانی

و در مابقی گزاره ها هم همینطور یا مفعول "دیدن" قرار گرفته یا مفعول" شنیدن" و مبدل به نگاهی مسخ که تنها در مقام نظاره است و در عرصه ای کلی تر مفعول یک دیکتاتوری .
وجه بارز این کلام اینه که درش قضاوتی عنوان نمی شه بلکه استخراج می شه بیشتر گزارشه تا تفسیر .
راویی در مقام ابرازه نه در مقام اثبات وهمین وضعیت رو بسیار غریب انگارانه کرده
دستهای راوی شعر از ابتدای کلام به نشانه تسلیم بالاست در این وضعیت اگر مهری مقابلش قرار بگیره مجبور به تسلیمی از نوعی دیگره
( چنان در خود فرو می روم که از سوی دیگر بیرون می زنم )
چه ابلهانه تولدی دیگر می نامیدش
تمام از تو رو گرفتن هایم را قنوت نامیدند !)
مولف در خلق این فضا موفق بوده , به لطف گزاره های پارادوکسیکال ابتدای کلام نشانه های میانه کلام ( دندان های سفید / جمعه ) و تصاویری از این دست که به اعتقاد من از زیباترین نقاط شعر بود( یک تقدس تعریض آمیز به چشمهای آقای رئیس / طنزی تلخ )
سر بالا می آوریم چشم های رییس توی چشمم
مثل چشم های روی قنوت روی هر گردش تسبیح
و تجاهلی که در خروجی کلام ایجاد شده:
تکه های قهوه ایی می آید کف دست
می چسبد به پیشانی
قفل می کنیم روی لبخند

حکایت پایان نماز و گرفتن مهر در دست و عادت مرسوم چسباندن مهر با دست به پیشانی و نه پیشانی بر مهر و قفل روی خنده هایی تصنعی و احتمالن تعجیل در فشردن دستهای آقای رئیس به نشانه برادری و و مابقی قازورات
سکانس آخر : درون اتوبوس, شیشه های سرد و خیابان همیشه تکرار و تکرار و ...
با یک اثر رو به رو بودم تا یک متن و در مناسبت خودش ( یک اثر ) کار خوش ساختی بود طفره های نحوی بی دلیل نداشت نشانه گذاری ها به جا بود و تصویر ها مستتر برای لذت استخراج .
حتی می شد معجز تر هم باشه بعضی قسمت ها بیشتر به قصد شفاف سازی ,رنگ توضیح و تطویل گرفته بودند
می ریزد روی نا مه ها
می ریزد روی قدمهامان
می ریزد روی تلفن
حذف دو تا از " می ریزد " ها
می ریزد روی نامه ها
قدم ها
تلفن
( به ریتم کار هم تسریع بیشتری میداد )
پشت خط کسی از جمعه می گوید
کسی از دور کسی از نزدیک
با حذف جمله دوم ( کسی از دور کسی ... ) خللی در ایهام در "جمعه " ( جمعه تقویم / جمعه ظهور ) کم نمی کرد
تکه های قهوه ایی می آید کف دست
می چسبد به پیشانی
ایهام متبادری که در تکه های قهوه ای موجوده تنها با یک وجه تبادر هم ایجاد می شه
در اینجا دو وجه تبادر ایجاد شده که میتونست یکی از اونها لحاظ نشه
1- کف دست
2- پیشانی
از طرفی کل روایت هم که حکایت نماز از سر اجبار در یک اداره دولتیه وجه تبادر کلان تریه .
حتی می شد این ایهام رو در عین حال به یک تصویر و یک طعنه مبدل کرد
با تبدیل "تکه قهوه ای" به "لکه قهوه ای" می شد به ظرفیت های بیشتری هم رسید
1- لکه به معنای مرسوم
2- لکه به معنای مهر ( در تشبیه )
3- لکه بر پیشانی ( کنایه )
4- لکه بر پیشانی ( تصویری کنایی از پیشانی های رنگ مهر گرفته / نمودی از ریاگری )
ناپرهیزی من در اولین حضور رو خواهی بخشید
موید باشی و کماکان شاعر

سید رضا باب المراد :

سلام دوست عزیز
چه اندیشه ی نابی در شعر گذر داشت
مرسی

ابوذر کردی :

سلام.
شعر اداری ؛شعر دیوان سالاری , موضوع جالبی می تواند برای خودش باشد که زیان خاص رسمی و احساس خاص رسمی می طلبد .

رجب بذرافشان :

تحرير اعتراضيه اي به منش تقدس مابانه اي كه جلوه ي متظاهرانه اش در ادارت و مراكز وابسته، اينروزها بسيار رواج دارد. نكته ي با اهميت رويكرد جبر آلود ابزار و ممكنات است كه توجيه كننده ي روحيه ي جمعي و همچنين رويه ي كارگزاران به اشيا و ابزارهاي سنتي در ساحت متن مي باشد.

مهرداد فلاح :

حالا داری به زبان مجال می دهی کم کم !

کورش همه خانی :

شگرد اصلی در این شعر زبانی ست که مدرن است و تابع هیچ شاعری نیست .وقوع حادثه در دو زمان نشان از فرافکنی متن دارد و شکست روابط خطی در ساختار .آفرین

اسماعیل مهرانفر :

تبریک می گویم که این کار را نسبت به کارهای دیگرت پسندیده ام رفیق
نکته ای که بیشتر از همه به چشم می آید ساختار دوری کار است که آن را ازرکود درون متنی جدا کرده و به حرکت واداشته است . دائما در جای جای شعر حرکت رخ نمون می شود و بسترهای معنایی را به ستوه می آورد و می دواند . دوم اینکه در شعر بن مایه های فراوانی به کار گرفته شده که الحق روی خوب چیزی دست گذاشته ای . من این فکر را می پسندم .

آرش رادمنش :

سلام عزیز
آفرین! چند شعر اخیرن ازت خواندم و این یکی را واقعن دوست داشتم و خوشحالم که در این کار تازه از تک صدایی و چگالی بالای معنا محوری خبری نیست. باشی و به تر!

mangane — Sat, 11 Oct 2008 21:13:18 GMT

از خیابان ها تاکسی ها غلط رفتند و مسافران غلط پیاده شدند

مادرم غلط بود و من در رفتم از دستش در رفتم و غلط کاری ها را به مدرسه بردم

می برم به اداره می برم به دانشگاه

می برم به بانک ها و فیش های غلط را پر می کنم توی حساب های وارونه غلط می نویسم

غلط می کنم همیشه و سایه ی پدر همیشه از نقطه ی درست می افتد روی سرم

روی زنم

روی بچه هایی که به دنیا نیامده اند

****

می خواهم تمام ارثیه را بالا بکشم

مادر را بردارم برای خودم

این شهر را ول می کنم با پاسبانهای خواب آلود و گشتی های غلطش

یکی از دختران را غلط می کنم و می نشانم روی سفره

خود م را عقد می کنم به این زندگی وصل می کنم به وام های بلند و خواب های طولانی

بیدار نمی شوم هیچ وقت

برای باران و خزر که غلط افتاده اند روبروی هم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

احسان مهدیان :

سلام مهدی جان

خب کاری بود برای خودش این سرگذشت نویسی و احتمالا و شاید این تقدیر نویسی های گویا متفاوت می توانند در نوع خود جالب باشند اما لااقل الان نمی توانم بگویم منظر تازه ای برایم گشود تا زیبایی شناختی جدیدی را تجربه کنم .

یکی از دختران را غلط می کنم و می نشانم روی سفره ...

ما خود یک غلط 20 نمره ای هستیم گناه خزر چیه رفیق .

فرهاد:

سلام مهدی عزیز

این نوع وارونگی و سماجت بر تصاویر روزمره و تجربه های فردی عام باعث شده مخاطب با سفرنامه ای کوتاه طرف باشد که پیوستگی درونی اتفاقات با همدیگر و مزه مزه کردن حادثه ها بین سه زمان بلند منجر شده به این مسئله مهم که اکثر مخاطبین ارتباط خوبی با اثر برقرار کنند و خودشان را غلط فرض کنند...

کار خوبی بود...

فریبا فیاضی :

ممنون رفیق
خوندم.کار بدی نبود.اما فکر می کنم از غلط بهتر می تونستی کار بکشی.مثلا غلط نویسی و غلط خوانی و...

مینو نصرت :

روایتی مملو از غلط ، از ابتدای تولد تا انتهایش که راوی را مجبور می کند ، خوابی طولانی برای خود تجویز کند !
در این متن سایه ی پدر هست و عشق به مادر و بی تفاوتی نسبت به همسر و فرزندان و میل دختری دیگر و همه و همه ...الا غلط گیری و اکتشاف راه باریکه ای که پیچ و تاب زنان کشیده می شود تا خود راوی ... راهی از آن خود شاعر که می داند چگونه از میان این همه غلط ، انشای زیبای زندگی خویش را بنویسد و به انجام بر ساند .
در روایت هائی اینچنینی واژگان به خدمت زیر پرچم زبان و فرم فرا خوانده می شوند و میدان دید محدود است و کودک دل نشسته در حاشیه ی میدان ، تا کی والد سخت گیر با لبخندی او را به بازی فرا خواند ! چشمان منطق شاعر دیده هایش را می نویسد و فریاد می کشد ولی پلک احساس ها فرو بسته است و مشارکتی میان کودک و والد نیست پس لاجرم بالغی متولد نمی شود ..غلط خیابانها و آدمها چنان موجی عظیم می شود که راه به خزر و باران می کشاند ... طبیعتی که بی هیچ غلطی زیر دست و پاهای آدمی لگد مال می شود.
آقای مهدی حسین زاده کلمات را بر می گزیند و اجازه نمی دهد کلمات او را انتخاب کنند و با خود ببرند به کوره راه ها و راه باریکه هائی که معمولا آن سوی تمشک زار ها برای راوی چشم اندازی تازه مهیا کرده اند ، راه هایی که فقط و فقط کودکان جسارت پا نهادن بر آن را دارند . کودکانی که نه ترس را می شناسند و نه معذب هستند ..
سلام و ممنون

مهرداد فلاح :

امان از این مینو نصرت!
من با حرف های او هم رای ام حسین جان و در عین حال این کارت را بیشتر دوست دارم انگار...

جواد اکبری :

سلام مهدی.........
نثر این کار بر شعرش خیلی می چربد........
با این همه گمان می کنم داری یک کار هایی میکنی...
موفق باشی..........

حسین مکی زاده :

سلام عزیز
غلط نامه ات را خواندم. غلط کنم نقدش کنم چون چیزی که می گویم/خواهم گفت غلط می شود.اما غلط نکنم این چیز کمی شاعرانگی اش کم است این همان غلطی است که جواد اکبری نوشت.
من از این خوشم آمد چه کار درستی می کنی :
"...می خواهم تمام ارثیه را بالا بکشم

مادر را بردارم برای خودم..."
-
می خوانمت همچنان.

جلیل قیصری :

سلام...

ایجاز و عینیت از شاخصه های بارز این شعر است ...چرخه ی -غلطی-که به خواب یا مرگ می انجامد. در اینجا شعر ، در صورت مادی -عاطفی خود کاستی هایی دارد و هم در صورت مادی -خیال .حال اگر تعریف تازه تری هم از شعر داشته باشم بر اساس این تعریف، چرخه ی شعری میل و شوک چندانی را بر نمی انگیزد گمان می کنم ابزار و آلات شعری که از این سوی شعر آمده اند با عناصر شگفتی ساز آن سوی آن چنان که باید عجین نشده اند تاخیر محتوا در فرم و زبان و ...می توانست آن میل و شگفتی و تداعی هایی را گه گفتم بیشتر کند .

اسماعیل مهرانفر :

سلام مهدی جان
با نظرات جناب قیصری موافقم و نظرم بر این است که حسن این کار نسبت به کارهای قبلی ات روی آوردن به فرم و گریز از ساختار سنتی شعرهای گذشته ات بود که به نظر می رسد شعرت را تا حد بسیار زیادی به اوج رسانیده
مممنونم
من هم به روزم

کورش همه خانی :

درود به مهدی جان!از واژه ی غلط کارکردی عالی در سطر ها ی برجسته به نمایش گذاشته ای اگر غلط نکنم با شعر قبلی ات بیشتر احساس نزدیکی داشتم اگر چه این فرم شعری تازگی ها ی خودش را به منصه ی ظهور رسانده بود .با احترام

ابوالفضل حسنی :

زبان این کار مخصوصن در بند اول از انرژ ی هنگفتی بر خوردار است و متن را به خود بسنده کرده انقدر که بتوان گفت که این متن با جان شا عر نوشته شده است استفاده ی خلاقانه از فعل "غلط کردن" و پخش و دگردیس ان در متن انچنان جذابیتی به متن نیز داده که بی شک و بی گمان خواننده را منتظر کارهای بعدی شا عر نگه می دارد من این کار را سر نوشت نویسی نمی دانم این کار قدرت ان را دارد که با رسوب در جان خواننده همه چیزهای پیرامون را تا سا عاتی غلط جلوه دهد ....

با همه این من معتقدم که مهدی حسین زاده بند دوم این کار را به صلابت بند اول ننوشته است و از انجایی که حتی یک"واو" و چگونگی استفاده از ان در یک متن هنری کنشمند است و بودو نبودش حتی در فضای کلی کار تاثیر گذار...حال به راحتی می توان نتیجه گرفت که اگر بند دوم این متن به اندازه بند اول جوشان و خروشان بود این متن در حد یک متن گردن کلفت نمود پیدا می کرد.....ما منتظریم

محمد رحمی زاد :

شاید شناخت وآگاهی بومی ..شاید از آنچه پر می شوی می نویسی
میدانم این شاعر درست بالای سر همه نگاه میکند وانقدر بلند است که این مسیر از چهار طرف ..با تمام جوانب بیشتر از کوتاهی ما میبیند ...
بعد فکر می کند ببین چگونه دستی دستی آدمی به این مهمی با این همه رسالت ..به غلط آدم ..وام ..آدم هر چه غلط کاری از آب درآمد
غیر از این نیست که این شعر بازتاب آینه ی شاعر است از تاریکی روز ما..............
وامید که توی این همه تلخ ...ایستاده ...خودش ...وجهان را نگه دارد

محمد حسن جنت امانی :

سلام کار روایی با عینیتی ملموس که جاری است در روزمره گی
روان ادامه دارد اما غلط کردن در ساختار و نوع نویسش و در کلمه ها اتفاق نمی افتد
و این کمی آزار دهنده است و جون روال رئال و عینی کار در تمام سطح شعر پیداست پس به نظرم مهدی عزیز در بند سوم باید جای اداره و دانشگاه عوض شود . ممنون از دعوتت و بخش از اینکه حرف زدم ...

رجب بذرافشان :

مهدی جان سلام
تاکسی ها غلط رفتند و مسافران غلط پیاده شدند
در اينجا هيچ چيز اشتباه نيست، بل كه چيزها غلط اند. غلط نوعي تعرض و عصبيت را القا مي كند كه همه چيز و همه جا را در بر مي گيرد. حتا نظام آفرينش و اساس خلقت... و امور دنيايي، روزمره گي و خواب و خيال و بالاخره مرگ كه نتيجه ي اين غلط است. نقش غلط همچون پازل عصبي نفي كننده اي در متن (كاملا) مشهود و قابل دريافت مي باشد، ولي با نگاهي نو و امروزي از منظر راوي كه حتا آينده را سياه و غلط فرض كرده است. ((بچه هایی که به دنیا نیامده اند))
از نظر فرميك (انگار فضاي تازه اي بروي متن گشوده شده) اين كار نسبت به كارهاي گذشته ي متفاوت است. اين تفاوت كه بر ساخت و درونمايه تاثير گذاشته، بدليل تشخص كلمه ي ((غلط)) مي باشد كه از جاذبه ي نمادين اشيا و عناصر كاسته و تمام معضلات و آسيب هاي اجتماعي را نقد و تحليل مي كند. وووو...
یا علی

مشتری

mangane — Fri, 26 Sep 2008 20:45:18 GMT

دست می بری گوشواره هایت را در می آوری

می گذاری روی پیشخوان قیچی تکه تکه می کند النگوهایت را

صدای گرفته ات قیمت را می پرسد

پولها را می شماری

می گویم : صبر کن برایت آب بیاورم

برمی گردی و بی هیچ حرفی بیرون می روی

صدای ماشین ها می پیچد توی هم

می پیچی توی ماشین ها

صدای گرفته ات کنار النگوها ........

آرش نعمتی :

سلام .میبینم که .....
اما شعر .شعر مهدی حسین زاده با نوع خاص روایتگری اش همیشه مرا به فکر فرو میبرد .بیایید جور دیگری به این اثر که به نظر من از خیلی جهات متفاوت با کار قبلی واز این دست کار هاست -نگاه کنیم .
شعر از نوعی روایت خطابی آغاز میشود جایی که کاراکتر شعر و نیز مخاطبین اثرمجبورند به آنچه راوی متن امر میکند صحه بگذارند .این ژروسه تا آنجا ادامه می یابد که من راوی وارد گفتمان با کاراکتر اثر و به نوعی من درونی مخاطب میشود :می گویم :.....صبر کن ....تا اینجای اثر به نظر من ارائه ی نوعی روایت تصویری محض است .چیزی که در هر متن دیگری هم امکان وقوعش هست .
من متن را به دو بخش تقسیم میکنم .
1-بخش نخست که در آن بدون توجه به اینکه قرار است شعری متولد شود -شاعر بدون دغدغه تنها بدر اندیشه ی نمایش مکانی ست که ما را بکشاند به درون خویش . جایی ناشناخته ودر عین حال آشنا .
2-بخش دیگر که مکان به گونه ای اتفاقا طبیعی به جایی دیگر باید پرتاب شود و میشود .وگویی که اصلا پرتاب هم نخواهد شد .(نوعی تکرار و هم آنی شدن زمان و مکان و کاراکتر )
اما ااز بخش اول سوال میکنم :آیا صرف نوعی روایت محض و به ضعم من بسیار غلیظ
مخاطب را از چرایی شعر شدن دور نمیکند ؟
آیا صرف اینکه می خواهیم به مخاطبمان مکانی دیگر ویا بعضی وقتها زمانی دیگر را نشان دهیم ما را بر این وامیدارد تا بدین حد روایت گونه به پیرامونمان بنگریم ؟
به نظر من نوع روایتگری خاص مهدی عزیز در این اثر علی رغم تعدادی از دیگر آثارش که به نظر من زیبا ست در خدمت زبان اثر نیست و بی آنکه بخواهم مرا از شعر دور میکند .نوعی تحمیل موسیقی روایتگرانه ی محض .
اما در گام دوم شعر این تصاویرند که موسیقی را اجرا میکنند نه راوی اثر :صدای ماشینها می پیچد توی ........صدای گرفته ات ......
خوب که نگاه کنیم و خوب که بشنویم میرسیم به مکانی که لبالب از هارمونی ماشین و النگوو صدای گرفته ی شعر است .یا حق

کورش همه خانی:

مهدی جان عزیز شاعر گرامی !
این شعر در غیاب لحظه ها شکل گرفته و خواننده از تجربه ها ی درونی شاعر به دنیای آن راه می یابد.بی آنکه مستقیم از فقر و بی خانمانی که در این روزگار تلخ گریبان گیر خیلی از خانواده ها ست اشاره کرده باشد.
لابد همسر خانمی که طلا ها ی عروسی اش را داره می فروشه تا مثلا کلیه ی بچه اش را پیوند بزنه ...بیرون در اعماق غم فرو رفته و یا بی کاری شوهر ونبود سر پناهی منجر به این کار شده است.
و در پایان بندی فوق العاده تکان دهنده .اشگ مثل صدا ی بریدن النگو در بوق ماشین ها می پیچد.بسیار تبریک برای این شعر موجز با فرمی آهنگین که ساعت ها
...مرا در فکر و اندوه به خود پیچید.

اسماعیل مهران فر:

سلام مهدی جان
چیزی به جز نزول در روایتگری ات ندیدم رفیق که زبان و فرم توامان دارند به چالشی سیستماتیک کشیده می شوند و روایتی دست پایین را همراهی می کنند .
من اینگونه را نمی پسندم و این کاملا شخصی است .
ممنونم مهدی عزیز

مینو نصرت:

خب... گوشه ی کوچکی قد یک نقطه ، راوی میخواهد فقر و فقر انسانی و فرهنگی و اجتماعی را بگوید ... میگویم : فقر ..چون مثل مرکبی که بر کاغذی کاهی بچکد ، مدام در حال بزرگ شدن و فتح سرزمین انسان هاست . فقر انسانی: هیچکس همسایه اش را قادر نیست به اندازه خود دوست بدارد! چرا؟؟؟ چون هیچکس هنوز به اندازه ی یک ماهی سرخ کوچک که بی هیچ پاسخی گونه های آب را پر از بوسه می کند ، نیست . فقر فرهنگی ..طبیعی است وقتی اذهان و اندیشه ی ملتی بسیار دور تر از سیسمتی باشد که به افق های دور دست می نگرد و مدام در حال فتح قله های بلندتری از مدرنیته می باشد .. رسیدن به افق آرزوها میسر نیست و باید دست فقر را بگیریم و ببریم طلافروشی و خود را بفروشیم و ....حال اجتماع هم خود با این توضیحات معلوم است .
پس صدای گرفته را که کنار النگو ها جا می ماند میگیرم و دلم برای کرور ها دل که در بازار بورس و اقتصاد جهانی دست به دست می شوند و آلوده میگیرد ...
صدائی که می ماند ، هرگز به حنجره ی خسته اش بر نمی گردد..
سلام و ممنون

علی اصغر کرمی :

سلام بر مهدی عزیز .....
بی تعارف که این کار اصلا به من سیگار تعارف نمی کند,یعنی مرا در برابر لحظه های هیجانی شعر نمیگذارد... مهدی حسین زاده در کارهای قبلی اش پک های عمیقی از اندیشیدن و حرارت ,هیجان و سیگار داشت بعضی از سطر های کارش انگار که صد هزار تماشاگر را در استادیوم فوتبالی نیم خیز میکرد هر لحظه منتظر اتفاقی از از نوع گل بودنندوناگهان هیجان میشد و به پا میخواستندو رقص پرچشم بود.........
اما این کار به نظر من فقط روایتی از موضوعی را بیان میکند که یا شاعر مشاهده اش کرده است یا درگیرش بوده و یاهای دیگر........
به شخصه با این کار ارتباطی برقرار نمیکنم که بتوانم برخورد شعری با آن داشته باشم و چون دست در دستم نمیدهند کلماتش نمی توانم با نوشته ات قدم بر دارم.همین .
تلخ نباشی

مکرفون ها

mangane — Tue, 20 May 2008 21:18:18 GMT

انگشتانش هوا را می درد

مکرفون ها می لرزند

بلوچ می شود

کردی

دستار می بندد

با لهجه ی گیلکی

روی موج های تلوزیون بندری می زند

اصفهانی می خواند لر می شود تفنگ بر می دارد از قبیله ی دور روی ماهواره ها

برج میلاد فرو می کند درابر

ایرانی می شود

اصیل

خلیج را فارس می خواند با لب های عربی فلسطین می رقصد پشت مکرفون !!!!!!

سهم مارا می خواند روی صندلی ها

شهسوار را دوست ندارد برای نارنج هاش

لنگرود را به خاطر چمخاله و پل خشتی شیطان می خواند لا هیجان را

اردبیل می ریزد از گردنه ها میدان شهرداری تبریز گوش می کند

تهران می رود پشت مکرفون

می لرزیم روی صندلی ها کنار تکه های تخت جمشید

می لرزیم در ایستگاه اتوبوس روی ریل های مترو پشت کیوسک روزنامه ها

می لرزیم با بهمن 86 زیر برف ها و بی باران شالیزار کنار ترک های پرتقال

بلند می شویم

صندلی ها را رها می کنیم

بر می گردیم درون صف ها

برمیگردیم به ایستگاهها

بر می گردیم ........

باران همچنان می بارد روی صندلی ها ................

--------------------------------------------------------------------------------------

اسماعیل مهرانفر :

سلام مهدی جان
عیان است که نوعی تحرک در نوع نوشتار و زبانی که به کار گرفته ای در جریان است
اما به سهم خود این تحرکات نمی توانند مهدی حسین زاده را در عصری که داریم به سوی انفجار می رویم از جا تکان بدهد . کمی روی زبانت درگیری ام زیاد شد از این به بعد رفیق
دارم می شنوم هنوز

کورش همه خانی :

مهدی عزیز و گرامی در این هوای غربت سرد سوئد و با این شعر زیبا و تداعی یاد خیلی از عزیزان شمالی و بعضی کمی بی وفا مسر ور شدم .ممنون از حضور گرمت.

ژاله سیفی :

سلام آقای حسین زاده
به نظر من با توجه به فضای انتقادی شعر برش های مختلفی از جامعه و اشیاء در کنار
هم قرار گرفته اند
اصولن این زبان برای اینگونه شعرها (انتقادی) مناسب است چرا که در شعر های انتقادی
ما خواسته و ناخواسته به سمت شعار می رویم ( البنه در این شعرها جزو عیب کار نیست )
آنچه در کلیت این شعر خودنمایی می کند این است که کلمات عریان
و بدون هیچ کار کرد درونی خودشان را به نمایش گذاشته اند پس شعر روند بیرونی دارد
و کامات در جایگاه خودشان و در لباس خودشان ظاهر شده اند
مثل :
/ بلوچ می شود /
/ ایرانی می شود /
/ شهسوار را دوست ندارد برای نارنج هاش /
و ...

چون شعر در درون خودش اتفاق نمی افتد و به ندرت سطرها تاویل پذیرند پس در جاهایی وجود
سطر های شاعرانه و درخشان به محتوا و ساختار شعر کمک کرده است
مثل این سطر ها :
/ انگشتانش هوا را می درد /
/ برج میلاد فرو می کند در ابر /
و ...
................................................
از زاویه ای دیگر جها ن بینی شاعر در این شعر محدود و بسته نیست
به جای یک روزنه از بلندی و بالا به اشیاء و پیرامون نگاه می کند
و به سمت تجربه کردن پیش می رود

/ بر میگردیم به ایستگا هها /
/ بر می گردیم ......... /
/ باران همچنان می بارد روی صندلی ها .......... /

و به امید پایان انتظار و بارانی بهاری و روز های خوش
موفق باشید
با احترام : ژاله سیفی

بهزاد خواجات :

عزیز من ! در کارت حرکت مشهود است و بزرگ ترین وجه این حرکت رهایی از بند رمانتیکی است ک شعرت را در قبضه داشت . حالا می دانی که شعر بیان زیبایی ها و احساسی گری نیست . البته زبان کارت هنوز در اول راه است و این مشکل با ممارست حل می شود . بیشتر بخوان چون راه را درست می روی . به رسم الخط و علایم نوشتاری هم توچه کن . چند علامت تعجب !!!!!! نشانه ی تعجب زیاد نمی تواند باشد .

مینو نصرت :

در این کار راوی ، گوش است و بدن / گوشی که می شنود و تنی که می لرزد !
زیرا دهان ها بدل به غاری شده اند که عنکبوتها بر آن تار می تنند . آنسوی این غار بی گمان رسولی پنهان است .
روایت از کلمه ی نخست تا انتها..زخمی ست که با پنجه های قدرتمند کسی که مثل تمام قدرتمندان است شروع به دریدن هوا کرده است تا .... بند بند اجزای برش کوچکی از جهان ،ایران السلطنه . برشی با ملیت ها و قبیله های گوناگون ، همسایه های دیوار به دیوار ی که ناباور ند به این همزیستی . چرا؟؟
شعبده گردان هر لحظه با جامه ای از یک قوم یا قبیله بر آن است که صحنه گردانی کند که می کند و تماشاگران بر صندلی ها میخکوب شده اند ً
سطر اول چتریست که تمام روایت را زیر پوشش خود دارد اتفاقی که در قحطی انسان می افتد و تماشاگران با وجودیکه در دل خدا خدا میکنند برای خرگوشی که از کلاه بیرون می پرد کف می زنند و هورا می کشند !!
در این شعر انسان به کما رفته است روحش در جایی دیگر سیر میکند و تن اش ملعبه ای ست در دست بازی گردان. او قادر است هنوز بلرزاند و این لرزش حدیث سرمای درون است و ترس .حشراتی که حول نور تجمع میکنند . نوری ناباور به سوخت بی انتهای درون . روایت روایت " اگر حباب بشکند .!!" است و نمی شکند . پس بر می گردیم تو صف ها ی همیشه و نوبت خود را انتظار می کشیم ...

میثم متاجی :

سلام مهدی عزیز . شعر را خواندم و خوب موج سواری خوبی دارد این شعر . تعدد عناصر خود مخاطب را از سویی به سوی دیگر پرتاب می کند . شعر دلچسبی بود و درک من این را می گوید اما وقتی می خواهم بفهمم اش احساس می کنم چیزی کم دارد . کلمات خوب نقش بازی می کنند اما به درونم نفوذ نمی کنند . این کاملا بداهه است و ممکن است زمانی دیگر از این کار لذت بیشتری ببرم .
موفق باشی.

جلیل قیصری :

شعر فقط بیان رمانتیک حس وحال بشری و پدیده های طبیعی و اجتماعی نیست و تنها بیان زیبایی ها نیست بلکه بیان زیبایی شنا سانه و استحاله ی عاطفی همه ی این چیز هاست در درون شاعر ،این شعر یک سفارش اجتماعی است با روند بیرونی که گاه کار را خشک جلوه می دهد کد ها ی که درجای جای شعر هست این روند را قدری تعدیل می کند عناصر و اماکن شعری اگر چه بومی ایرانی اند باعث اشتراک معنایی هم می شوند .حرکت از وجوه بارز این شعر است و مصالح شعری در این حرکت خوب به کار گرفته شده اند اگرچه این گمان پیش می آید که برخی از اسامی و اماکن را می شود در شعر جا به جا کرد اما پایان بندی شعر خوب نشسته است و باعث تعدیل این ذهنیت می شود زبان شعر در برخی از پاره ها می توانست سهم عین و ذهن را متعادل کند اما شاید سرشت شعر این روند را ایجاب می کند بدون شک این شعر از شعر پست قبلی شاعر بسیار فراتراست و این خوب است چرا که به قول شاملوی بزرگ آخرین شعر هر شاعر باید مثل آخرین آواز قو و...باشد .

باران سپید :

سلام
ممنون از دعوتتان.

البته شعر به چشم اندازهائی وسیع تر از معنا نظر دارد ...

تهران می رود پشت میکروفون... شعر می خواند حالا!

موفق باشید.

مصطفا فخرایی :

سلام دوست عزیز!
روایت مداری و استفاده از امکانات داستانی شعر شما را به پیش می برد. حساسیت های زبانی تان اگر چه اندکی چهره می نماید اما قابل ستایش است .
آن چه آفت شعر شماست بیان محتوا و مفهومی از پیش اندیشیده شده است که کمتر فرصتی به زبان و شگرد های شعری می دهد و این از قدرت تاویلی شعر می کاهد. ...
لذت بردم.

ابوالفضل حسنی :

سلام
کار کرد زبانی کار بیشتر شده و گزاره ها پر تپش تر نسبت به کار های قبل هستند ...
از اوایل کار بیشتر خوشم امد تا از وسط به بعد کار ....مرسی

مهرداد فلاح :

مهدی جان!
بیش از این چشم داریم
.............................
سفر از همه سو مسافر دارد...
..
..
..
شاعر شنا نمی داند شما که می دانید!

منیژه رزاقی (قاصدک) :

سلام
جناب آقای حسین زاده عزیز
وجه مشترک در کارهای دوستان تنکابنی این اسم بردن از بهار نارنج های تنکابن و اسم خاص...شده!
فکر نمی کنم رفتن از شهری به شهر دیگر و نام بردن از مکان هایی که من ندیدم (در شعر ) صرفا به تحرک(حرکت) در شعر بیانجامد!... گاهی خیال می کنم اگر قرار است شعری را روایت کنیم بهتر است از یک مکان باشد و نه این همه جا ...
حالا آیا واقعا شعر قرار است روایت شود یا روایت شعر؟
ممنونم از اطلاع رسانی تان ...

طولانی تر از سکوت...

فردین شهبازی :

سلام مهدی جان
کار را خواندم و گرفتم چی شد.
اگر اینکار تاریخ مصرف پیدا کند به خاطر آوردن کلیاتی بدون کارکرد و جزئیاتی مثل تاریخ و مکان بارش برف است که برجسته تر شد. در واقع این دو مقوله ای کاملا" جدا از همند.
کلی نظر دادم.
باز می خوانم.

برف بهاری :

سلام. شعر قشنگی بود .حرکت از او که ایرانی میشودو اصیل تا ما به خوبی صورت گرفته بود. ولی اوایل شاعرانه تر بود...

علی اصغر کرمی :

سلام ......مهدی عزیز ((لر می شود تفنگ بر می دارد از قبیله ی دور روی ماهواره ها))مرسی این کار دارد سیگار میکشد یعنی لذت بردم اینم که نوشتم یعنی اینکه حتما بیام و دوباره بخوانم و بخوانم...
تا چند ساعت دیگر .
تلخ نباشی.

فرهاد :

سلام
رقص نشانه ها و جزئی نگری در ارتباط و دارای جفرافیا بودن در عین بی مکانی و استحاله شدن عناصر اینها میتوانند یک کار را از سطح متوسط کمی به بالا حرکت دهند...
بکارگیری مشخصه های مکانی که خاص کننده جغرافیای مشخصی است به خودی خود نمیتواند فضای کارکردی موفقی باشد چون مکانی برخورد کردن با شعر اگر وجه تقابلی داشته باشد کلیت کار را دچار سکسکه خواهد کرد و این کاملا بطن یک نقاشی است که دارای رنگهای مختلفی میتواند باشد... آیا هر رنگی دارای همنشینی یکسانی است یا نه ؟
طبیعتا جواب منفی است...

من خیلی کلی نگاه کردم به این شعر که بعضی موارد از دیدگاه من به این کار
میخورد و بعضی هم نه...

ولی در کل زبان کار زبانی خوبی است و ترکیبهای بوجود آمده بعضا تکان دهنده اند...

مخصوصا گزاره (می لرزیم با بهمن 86 زیر برف ها و بی باران شالیزار کنار ترک های پرتقال) که خیلی برای من زیبا و دارای ضربه است...

دستت درد نکند...

مازیار عارفانی :

سلام
وقتی بحث از روایت می شود ، باید نوع روایت را نیز مشخص کرد. معروفترین روایت ها شاید روایت های خطی، غیر خطی، گسسته ، دوری و ... باشند.
1) روایت منسجم نوعی از روایت است که زمان و مکان در اثر رو به جلو و منطقی جلوه می کند (همچون شعرهای آی آدم ها ، ققنوس، ری را و ... نیما یوشیج یا رمان کوری ژوزه ساراماگو).
2) روایت غیر خطی زمان و مکان رو به جلو و منطقی را در ظاهر همچون ورق های بازی بر می زند و درهم خورده نشان می دهد(همچون شعر به زردی کاه ، اثر ناظم حکمت یا رمان بار هستی نوشته ی میلان کوندرا)
3) در روایت گسسته ما با زمان و مکان های نامشخصی روبرو هستیم که به راحتی نمی توان معادله را حل کرد (مثل شعرهای باباچاهی یا رویایی و ... یا رمان بوف کور هدایت)
4) در روایت دوری هم اثر از هرجایی که اغاز شده، حرکت می کند و در همانجا پایان می یابد( مثل بعضی از چهار پاره های نادرپور یا شعر بلند سنگ آفتاب اثر اکتاویو پاز)
بدیت ترتیب هر روایت در چهارچوبی خاص ،تقریبا ( و نه تماما ) قابل شناسایی است. اما در هر دوره خاص ، نوعی از روایت ، وجه غالب اثار همان عصر می شود. مثلا در دوره نیما روایت خطی وجه غالب بود و در دهه چهل روایت غیر خطی و در دهه ی هفتاد روایت گسسته و ... شاید دلیل این امر هم چندان غیر قابل توجیه نباشد، زیرا می توان اینگونه تعبیر کرد که هر عصری نیاز به نوعی از روایت دارد تا در عین هنری بودن ، اجتماعی و یکه نیز باشد. اگر بخواهیم نوع روایت این کار را مشخص کنیم ، این اثر بیشتر به سمت روایت غیر خطی تمایل دارد ، در شرایطی که طبق برداشت من روایت غالب عصر ما نوعی روایت خطی است.( که البته این به معنای نقطه ضعف اثر نیست).

با این وصف اولین سئوالی که در ذهن من ایجاد می شود این است که چرا در این متن زمان و مکان تابع قراردادهای اشنای ذهنی نمی شوند و می خواهند از جنسی دیگر باشند؟؟؟ شاید دلیل این امر را باید در حوزه ی فرم اثر جستجو کرد که با مرکزیت مکرفون ،می خواهد سرزمینی را روایت کند. در واقع ما در این اثر بیینده ( و نه شنونده ی ) مکرفونی هستیم که می خواهد سرزمینی را روایت کند. در شعر بودن این اثر نمی توان شک کرد و در اینکه یک اشنازدایی قدرتمند و یک حس امیزی قدر اتفاق افتاده است، زیرا راوی به جای اینکه صدای مکرفون را به گوش ما برساند ، دوربین برداشته و لحظه به لحظه دارد مکرفون را برای ما نمایش می دهد. ما شنونده مکرفون نیستیم ، بلکه بیننده ی ان قلمداد می شویم و این نقطه ی اوج کار است که در سرتاسر اثر گسترده شده است. با تمام این اوصاف نمی توان گفت که ما شعر خوبی شنیده ایم یا دیده ایم ، زیرا این اشنازدایی و حس امیزی قدرتمند در لابلای خطابه های سیاسی و تکنیک های زبانی مندرس گم شده و به سختی می توان ان را به هنگام خوانش عاطفی اثر دریافت کرد. به اعتقاد من این متن بیش از اندازه سیاسی شده و وجهه ی هنری خودش را از دست داده است.
......./ خلیج را فارس می خواند با لب های عربی فلسطین می رقصد پشت مکرفون !!!!!!/.........
دوربین را فقط به سمت های سیاسی می برد. صداهای سیاسی را حذف می کند و تصویرهای سیاسی را به رخ می کشد.
.........../لر می شود تفنگ بر می دارد از قبیله ی دور روی ماهواره ها /برج میلاد فرو می کند درابر/...............
نتوانسته مثلا آنطوری که شیمبوروسکا از یک دانه ی شن یا پیاز کارکرد های غیر سیاسی می کشد (و در عین حال سیاسی ترین شعرها را می گوید) از مکرفون سطرهای شاعرانه ی غیر شعاری استخراج کند. شاید به همین دلیل باشد که ناخوداگاه ، روایت غیر خطی را بهترین راه گریز از این عدم التزام به هنری بودن متن بر می گزیند تا شعر را حرفه ای تر نشان دهد. در شرایطی که شعر حرفه ای ، شعری ست که هیچگاه هنری بودن را فدای سیاسی بودن نمی کند و در عین حال سیاسی ترین چیزهاست.

ممنونم......

معصومه مظفری :

سلام مهدی عزیز!
کم کم داریم می رسیم به آنجا که هی فریاد نکشیم فضای شعری ادبیات ما بی نهایت انتزاعی است...که در جهان فانتزی زندگی می کنیم و شاعران ما بیش از آنکه زیست جهان خود را به تصویر بکشند اسیر توهمات خود هستند...اینکه به مفاهیم بزرگی چون مرگ و زندگی و عشق دست بیاویزند و از همه چیز زندگی دور شوند...
ولی در شعرهایی که من از تو می خوانم این تخیل شاعرانه زیست جهان شاعر را تصویر می کند...زیست جهانی که در آن تنها میکروفن ها حرف می زنند به جای همه مردم...یک نفر جای همه ما تصمیم می گیرد...حرف می زند و می رقصد و اوست که تعیین می کند کجا خوب است و کجا بد؟ هر جا که دوست ندارد بد می شود و هر جا که دوست می دارد...و ما می لرزیم روی تکه های تخت جمشید که انگار تکه تکه های بدن خودمان است..و همه چیز در تهران تمام می شود...همه چیز...برفی که می بارد و شالیزارهای بی باران شمال که من می بینم و تو....و چه طنز غریبی در این سطر نهفته است...و تکرار همه چیز و اینکه باید دوباره برگردیم توی صف...بعد یک بازنمایی از خودمان توسط دیگری دوباره خودمان را بر دوش بکشیم و برگردیم به ایستگاه...و باران همچنان می بارد روی صندلی ها....و چه پایان بندی خوبی برای این شعر...باران همه چیز را می شورد و پاک می کند...همه ناراحتی ها را و همه صف ها را...و شاید پایان غم انگیز یک ملت را...
مهدی جان حس می کنم کمی توجه به جنبه احساسی کار و امتزاج افق معنا و زبان می تواند به کار غنای بیشتری ببخشد...
از کار لذت بردم...
همیشه شاعر...همیشه بهاری...

احسان رستمی :

سلام مهدی حسین زاده .............

کلمه ومفهوم مکروفن جدیدترین وشاعرانه ترین کلمه ومفهومی بود که درگیرم کرد .....

علی رضا فرزانه :

مکان وحرکت دو عنصر اصلی این متن است از کلمه ومفهوم متن استفاده کردم تا صرفا از تولید به مصرف نرسیم.، بل در خوانش آن از تولید به تولیدی دیگر برسیم .شاعر ،فردی است که در این متن تبدیل به افراد میشود (که برای خواننده هم در فرایند متن اینطور امکانی است)وحرکت با نگاه وعمدا روایت وکمتر انتقاد آ غاز می شود با ابزاری از دنیای مدرن(میکرفون)وصدایی که در آن آشکارا پنهان است .باسرعتی که خاص میکرفون ،مترو .......است، شتاب زده پیراهن عوض می کند وهویت ها را نه چندان تجربه وتامل که مرور می کند زیرا کلمات نه به کشف احساس وهمدلی ویژه ای می رسندونه مبدل به نگاهی هستی شناسانه ویا جامعه شناختانه.اما در پایان به مکثی زیبا وتاحدودی رومانتک وتصویری آرام می رسیم به صندلی های خالی وبارش باران .که اگر فضا سازی ها در کل متن بیشتر بود ما با گفت وگو های بیشتری در متن همراه می شدیم.

حامد رمضانی :

سلام شاعر
توی این شعر من با سوژه ی میکرفونی روبرو هستم که به گونه ای استبدادی دارد همه چیز و همه جا را به سلیقه خودش تعریف می کند. در واقع ذهنیتی به نام استبداد که عینیتی به شکل میکرفون یافته... و نیز با گزاره هایی که کنایه میزند یه عوامفریبی های اهل قدرت :
((بلوچ می شود / کردی / دستار می بندد / با لهجه ی گیلکی / روی موج های تلوزیون بندری می زند))
((خلیج را فارس می خواند با لب های عربی فلسطین می رقصد پشت مکرفون))
کنایه به حماقتی که مجال سخن به دیگری نمیدهد:
((لر می شود تفنگ بر می دارد از قبیله ی دور روی ماهواره ها))
و نیز کنایه به استبداد_زدگی مردمی ساده دل که به آسانی آنچه را که به ایشان شنوانده می شود ، باور می کنند:
((اردبیل می ریزد از گردنه ها میدان شهرداری تبریز گوش می کند))
از بارانی که در خیلی از شعر ها بیش از اندازه زیادی ((همچنان می بارد)) اگر صرف نظر کنم ، در پایان شعر دقیقا با یک نتیجه گیری هم روبرو هستیم:
((بر می گردیم درون صف ها / برمیگردیم به ایستگاهها / بر می گردیم.......)) که مفاهیم ارتجاع ، فردیت ستیزی و توقف را تداعی میکنند.
پس من خودم را در مواجهه با مجموعه ای کنایی روبرو می بینم... کنایه هایی که برخلاف کنایه های کلاسیک قراردادی نیستند بلکه تصویری اند...کنایه های راوی که او هم مقابل این مکروفون روی یکی از صندلی ها نشانده شده و تنها کاری که از دستش بر می آید این است که به نجوا و طنز این کنایه هارا "غیررسمی زمزمه کند."
شعر سعی دارد کنایه ها را در زبانی روایی فرمی جدید بدهد و از تک تک این گزاره (کنایه) های وابسته به جهان بیرون متن ، مجموعه جهان مستقل متن را بوجود بیاورد. (با این توضیح که در شعرهای سیاسی استقلال نسبی است. وبه خصوص شعرهای سیاسی که جنبه ی انتقاد به مسائل روزمره را هم دارند.)

mangane — Thu, 17 Apr 2008 19:59:18 GMT

پلیس ها را دور زدیم

پیچیدیم توی یک فرعی بن بست آمد

برگشتیم

دو چراغ قرمز یک گردش به چپ ممنوع

گیتار می کوبید به شیشه ها

صدای لاستیک بلند شد توی ورودی همت

نور از چراغ برق های اتوبان می ریخت روی شیشه و می افتاد روی آسفالت

سومی را به سلامتی رفقای رفته تا آنسوی آبها با پرواز صبح مهرآباد....... رفتیم بالا

بالا

بالاتر ............

گیتار می کوبید به شیشه ها

یه لحظه تاریک شد تهران قرمز شد خون شد روی شیشه ها

پشتی هرچه داشت بالا آوردروی صندلی ها

سرم پرت شد به عقب

صدای ترمز گیتار را خفه کرد

.........................................

.....................................

..................................

در را باز کردم

آسفالت گرم شد با تن زن روی رد خون تا کیف

رژ لب آینه ی شکسته پاکت سیگار طلایی موهایش ریخت روی آسفالت

لبهایش جنبید یک لحظه پلک هایش افتاد

انگشتش انتهای اتوبان را نشان می داد

مهدی فیض بحر

سلام آقای حسین زاده
این کار از نظر من با این چند بار خوانشی که داشتم در کل شعریتی نداشت
با توجه به یک سری عناصر زیبایی شناختی در شعر که به انها اعتقاد دارم
یه فرار از پلیس توسط چند تا جوان مست که صدای اسپیکر اتومبیلشون بالاست و یک تصادف به هر دلیل که با اشاره انگشت زن به انتهای اتوبان ختم میشه که شاید ...
نمیدونم ولی فکر نمیکنم بتونه نشانه چیزی باشه
فقط متن کمی بخاطر گذر از صحنه ها با یک سری کلمات دارای پیچیدگی کاذب شده از نظر من که انگار داره بخاطر اینکه نمیتونه به شعریت دست پیدا کنه خوش رو پشت این پیچیدگی پنهان کرده .
حالا این همه عناصر با هم جمع شدن که بتونن یک صحنه تصادف رو تعریف کنند
من هنوز به دنبال شعریت میگردم ....
یا علی

پیروزه قلی پور

سلام دوست همدیار

شعرتان را خواندم
به نظر من بیشتر به یک داستان کوتاه با زبان اندکی شاعرانه شبیه است
و منقطع کردن جملات و سطر به سطر نوشتن کمکی به شعر شدن آن نکرده است

با امید به آثاری بهتر

حمید تقی آبادی

سلام مهدی جان
من یکبار این نوشته را بدون تقطیع پلکانی نوشتم. به این شکل درآمد:

"پلیس ها را دور زدیم پیچیدیم توی یک فرعی.بن بست آمد.برگشتیم.دو چراغ قرمز یک گردش به چپ ممنوع.
گیتار می کوبید به شیشه ها.صدای لاستیک بلند شد توی ورودی همت.نور از چراغ برق های اتوبان می ریخت روی شیشه و می افتاد روی آسفالت.
سومی را به سلامتی رفقای رفته تا آنسوی آبها با پرواز صبح مهرآباد....... رفتیم بالا
بالا.بالاتر ............
گیتار می کوبید به شیشه ها
یه لحظه تاریک شد تهران،قرمز شد،خون شد روی شیشه ها.پشتی هرچه داشت بالا آوردروی صندلی ها.سرم پرت شد به عقب.صدای ترمز گیتار را خفه کرد
.........................................
.....................................
..................................
در را باز کردم .آسفالت گرم شد با تن زن.روی رد خون تا کیف
رژ لب.آینه ی شکسته.پاکت سیگار.طلایی موهایش ریخت روی آسفالت.لبهایش جنبیدیک لحظه. پلک هایش افتاد
انگشتش انتهای اتوبان را نشان می داد"

بعد دقت کردم ببینم آیا این نوشته از این نوع تقطیع غیرشعری می گریزد یا نه. همانطور که می بینیم جواب منفی است.نمی گریزد.اتفاقا این نوشته به راحتی به فرم نثری رضایت می دهد و با آن یا در آن می نشیند.در حالی که به گمان من، شعر در گریز از همین حالت یکسره نثرگونه و بعد در فاصله ی تبدیل به غیر نثر و بده بستان فرمیک با نثر است که به وجود می آید.

خب دلیل به وجود آمدن این وضعیت در این نوشته چیست؟
به نظر من اینهاست:

1-توصیف: استفاده ی مصرانه نویسنده در بیان توصیفی و استفاده از عناصر وصف گرا در پیشبرد روایتش یکی از این دلایل است:

در را باز کردم

آسفالت گرم شد با تن زن روی رد خون تا کیف

رژ لب آینه ی شکسته پاکت سیگار طلایی موهایش ریخت روی آسفالت

یااین سطر:
نور از چراغ برق های اتوبان می ریخت روی شیشه و می افتاد روی آسفالت

این وضعیت باعث شده که ما از ابتدا تا انتهای این نوشته با یک لحن با یک راوی و با یک روایت خطی ساده که سعی در بازنمایی متفاوت یک واقعه دارد روبرو باشیم که خب به همین دلیل هم توصیف جایی برای استفاده از دیگر عناصر در نوشته نمی گذارد.نتیجه این امر هم مشخص است:اتکای نوشته یا نویسنده با پایان بندی متن.

2- نحو زبان: استفاده ی فرمال و گاه تصنعی از نحو نیز مثل " بن بست امد" " گیتار میکوبید..." " صدای لاستیک بلند شد" و " نور چراغ می ریخت.." از دیگر دلایل فایق آمدن نثر بر شعر در نوشته ی فوق است که با اتکا بر نوعی تشخیص در مجاز مرسل بوجود آمده است و به گمان من اصرار بر استفاده از این نوع نحو در روایت این نوشتار باعث متولد نشدن چیزی به نام شعر شده و میشود. مضافا بر اینکه خلاقیت و جسارت شاعر را هم نشان نمی دهد و در نهایت کیفی کردن شعر را به نفع کمی کردن آن کنار زده و باعث خلق اینگونه سطور می شود:

یه لحظه تاریک شد تهران قرمز شد خون شد روی شیشه ها

زنجیره ی زبانی را در جهت تکمیل یک روایت ساده و مضمونی مشخص کامل کردن و مدام نثروارگی متن را برشعروارگی آن تکمیل کردن، دور شدن از منطق شعری به سمت منطق نثری است که این نوشته به آن دچار شده. من هرچه گشتم و دقیق شدم چیزی از شعر به عنوان عنصر برجسته حتی با تکیه بر عینیت گرایی مورد پسند حسین زاده در این نوشته ندیدم......جز ایجاز....آنهم در وصفها.... که به همین دلیل به گمان من این متن یک داستانک است.
حتی اگر شعر نباشد.

اسماعیل مهرانفر

سلام مهدی جان
شعرت را خواندم و تاحدودی با پیش زمینه های اجتماعی اش که رویکرد جدید تری داشت حال کردم
اساسا در اثاری اینچنین زبان در لفاف معنا نمی پیچد و این شعر هم همینطور بود و تا جایی که ذائقه ی مخاطب می طلبید همراهش بود .

مینو نصرت

به دنبال چند بار خوانش شعر ، احساس میکنم واقعه ای را که در یکی از اتوبانها و یا خیابانهای شهر افتاده است را آقای حسین زاده نوشته است .درشعر حادثه ای قرار نیست در بیرون بیفتد الا در درون شاعر .یعنی رابطه ی پیچک وار شاعر با حوادثی که در بیرون می افتد به تکانه ی ملایم معجزه در ذهن شاعر می انجامد . و نمی پذیرم نام شاعر را با راوی عوض کنم . و به جابه جا کردن کلمات و هر آنچه هست بدون آنکه ، کمی از آنچه هست را بشکند اعتقاد ندارم . شعر ، شاعر را روی موانع و سنت ها و تابوها می کشد و اگر قادر به شکستن آنها نبود کمی صیقل می دهد لبه های تیز و دردناکشان را . در این شعر ابه قول آقای تقی آبادی از این دست اتفاق ها نیفتاده است . تصویری از یک روایت که این روزها مدام در کوچه ها و خیابان ها می افتد . دوست دارم مهدی را در سطر سطر نوشته هایش بخوانم . در این شعر او غایب است و نگاهش را به واقعه و جهان در پشت روایت پنهان کرده است

معصومه مظفری

سلام مهدی عزیز!
مثل اینکه من هم با حمید تقی آبادی عزیز موافقم...شعرت به توصیف رسیده است و البته توصیف های شاعرانه...ولی کارکرد این توصیف چیست؟آیا دریچه تازه ای رو به دنیای تازه باز می کند یا نه! مرا در همان توصیف صرف رها می کند...مهدی عزیز برای رسیدن به نقطه ای که بودلر از آن به نام کشف شاعرانه یاد می کند چیزی که نیاز است حسی است که پشت واژگان می خوابد...چه بسیار کارها که نه تصویری هستند و نه توصیفی ولی ذهن مخاطب را مدتها به خود مشغول می کند...استفاده از زبان تصویر همان قدر که می تواند در بستر سازی و گسُترش متن شعری کمک کند...به همان نسبت می تواند باعث تقلیل گرایی در شعر شود و شعر را تا حد یک گزارش یا توصیف صرف پایین بیاورد و آنچه برای من کاملا مشهود است این است که مهدی حسین زاده شاعر خوبی است و از تجربه کردن گذشته است... پس این کار را به پای تجربه کردن نمی گذارم...
همیشه راههای تازه ای برای کشف وجود دارد...کافی است که چشم هایمان را به روی همه چیز باز کنیم...
انتظار ما از شاعری چون حسین زاده بالاست...همین...
همیشه شاعر...همیشه بهاری...

ابوالفضل حسنی

سلام مهدی عزیز
من فکر می کنم این کار انقدر ها هم دوستان می گویند نیست : در ژرفنای این کار عا طفه ای حکم فرما می باشد که مخصوص مهدی است مثلن می توان گفت اثبات عا طفی متن از نوع نجدی یا می توان گفت اثبات عا طفی متن از نوع فروغ و یا هر کسی دیگر حالا اینجا یک نوع اثبات عا طفی وجود دارد که از نوع مهدی حسین زاده می باشد و این بر می گردد به نوع رفتاری که این مو لف با کلمه دارد پس این متن اظهار می کند شا خصی دارد به نام نگاه مولفش به پیرامون که با سایر نگاه ها فرق کرده و یکه است - از نظر شعریت کل کار هم که یکی یا دوتا از دوستان اشاره کردند بر عکس معتقدم که در کل شعر مند است یعنی متن در بی سر انجامی دفن و گم و گور نمی شود بلکه به انجام می رسد سطر اخر این متن حاوی این مطلب است که این اتو بان غیر از اتوبان زندگی چه می تواند باشد ؟!
اما من از مهدی حسین زاده انتظار دارم همه سطر هاش به پرو پا قرصی این سطر ها باشد:
پلیس ها را دور زدیم
............
گیتار می کوبید به شیشه ها(البته من :گیتار می کوبید روی شیشه ها - را بیشتر می پسندم)
..................
یه لحظه تاریک شد تهران قرمز شد خون شد روی شیشه ها
...............
صدای ترمز گیتار را خفه کرد
.................................
شاد باشی و پیروز

فرهاد

بطور کل خودم شخصا درگیر گزاره هایی میشوم که به نوعی کلیت کار را در خودش ریخته باشد و اسلایدهای تصویری کنش پذیر یک کار را در ذهن مخاطب عام اثر تزریق کند که من در این شعر به آن رسیدم ... (پلیس ها را دور زدیم )
این گزاره بعد اجرایی این کار را به دنبال دارد و تمام حادثه ها و شکل پذیری، فضاسازی و... زير اين گزاره آويزانند و زنجير شده اند...
البته من با تمامي گزاره ها موافق نيستم مثل: ( خون شد روي شيشه ها )

من با اين گزاره در قالب يك آغاز كننده كه شوكي را ميتواند به متن وارد سازد خيلي درگير شده و حال كردم..
ولي چيزي كه مرا نتوانسته ارضاء كند فضاي بسته حادثه هاست كه خيلي انشعاب پذير نشده اند...

آرش نعمتی

سلام .این روز ها فکر می کنم دریچه های نگاه شاعران تنها معطوف به هر آنچه که دوست دارند میشود نه به آن سوی که شعر می بردمان و شعر می باید .رکود کار شعر شاید این نوع نگاه تک سویه و در نوع خود انتقادی به هستی های زیست شده و بعضی وقتها نشده است .چیزی که ما را بر آن میدارد سر جای خود بنشینیم و خیال کنیم دنیا همین یک وجب خاک لعنتی است .
می خواهم از نوع خاص روایت در تصویر این اثر بنویسم .شاید با نگاهی ژرف تر به آنجا برسیم که نگاه خاص شاعر در فرایند نگارش اثر معطوف به نوعی حس آمیزی با عناصر سازنده ی زبانیست .حرکتی که به ضعم من در ادبیات امروز نوعی اجبار زبانی و ناخوداگاه ذهنی شاعران است .زبان در این شکل روایتگر خود محتاج در هم امیختگی در شکل و حرکتهای ساختار شکنانه ی نوع خاصی از آفرینش حادثه است .چیزی که متن را و مخاطب را به آنجایی میکشاند که شعر می خواهد .اما یادمان نرود که این حرکت نخواهد توانست که مانع نفوذ ذهن کاوشگر مخاطب باشد .چرا که مخاطب ناگزیر از اینست تا با نگاهی دوباره نقبی به لایه های درونی اثر (ژرف ساخت)زده و این هنگام است که او می تواند برسد به هر چه خود خواهد خواست .کوتاه کلام اینکه شعر ی که روبروی من است به نظر من توانسته روند رو به جلوی تجربه های زبانی مهدی حسین زاده را بر بتاباند .پرتاب ذهنی ونوع روایتگونگی از این پروسه در انتهای اثر به ظن من می توانست قوی تر اجرا شود .چیزی که میدانم تو برای شدنش خواهی ماند.یا حق