باران ضرب گرفته روی حلب
بساط شام را جمع می کنم
کنار سماق و سکه ی ۲۵ تومانی و سبزه ی زرد
باقیمانده ی سنگگ هم می رود کنار ساعت ۵/۲ صبح
همیشه اخم داشتی پشت سفره
لبخند نمی زدی و تلخ می شد سال های پشت هم ...
آخرین قهقهه پشت اتاق سونوگرافی ماند
برای دختری که می خواستی مثل چمدان دم دستت باشد
برای یک لحظه هم توی دستهایم
نگذاشتی سیر سیر ببوسمش
همین مانتوی آویزان توی کمد را به تن کرده بودی
ردیف ردیف چوب رختی ها
سرد سرد نگاهم می کنند
در نیمه باز اتاق
کفش کهنه ی جا کفشی
پستانک افتاده پشت در
عید با گلهای قرمز
از تلویزیون
می ریزد توی اتاق
سال را تازه می کنم
توی لباس روغنی تعمیرگاه
زل می زنم به ماهی قرمز باد کرده روی آب
